เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 536

เนื้อความทั้งข้อ

[๕๓๖] ลำดับนั้น อุบลวรรณาภิกษุณีได้มีความดำริว่า นี่ใครหนอกล่าว คาถา จะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์ ฯ ทันใดนั้น อุบลวรรณาภิกษุณีได้มีความดำริว่า นี่คือมารผู้มีบาป ใคร่จะ ให้เราบังเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และใคร่จะให้ เคลื่อนจากสมาธิ จึงกล่าวคาถา ฯ ครั้นอุบลวรรณาภิกษุณีทราบว่า นี่คือมารผู้มีบาปแล้ว จึงได้กล่าวกะมารผู้- *มีบาปด้วยคาถาว่า แม้นักเลงตั้งแสนมาในที่นี้ ก็ตามเถิด เราไม่สะเทือนขน ไม่สะดุ้ง ดูกรมาร ถึงเราคนเดียว ก็ไม่กลัวท่าน ฯ เรานี้จะหายตัวหรือเข้าท้องพวกท่าน แม้จะยืนอยู่ ณ ระหว่าง ดวงตาบนดั้งจมูก ท่านจักไม่เห็นเรา ฯ เราเป็นผู้ชำนาญในจิต อิทธิบาทเราเจริญดีแล้ว เราพ้นแล้ว จากเครื่องผูกทุกชนิด เราไม่กลัวท่านดอก ท่านผู้มีอายุ ฯ ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์ เสียใจว่า อุบลวรรณาภิกษุณีรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นเอง ฯ

sn5.5:3.1 #

อถ โข อุปฺปลวณฺณาย ภิกฺขุนิยา เอตทโหสิ✎ ร่าง

Atha kho uppalavaṇṇāya bhikkhuniyā etadahosi:

Then the nun Uppalavaṇṇā thought,

sn5.5:3.2 #

โก นุ ขฺวายํ มนุสฺโส วา อมนุสฺโส วา คาถํ ภาสตีติ ฯ✎ ร่าง

“ko nu khvāyaṁ manusso vā amanusso vā gāthaṁ bhāsatī”ti?

“Who’s speaking this verse, a human or a non-human?”

sn5.5:3.3 #

อถ โข อุปฺปลวณฺณาย ภิกฺขุนิยา เอตทโหสิ✎ ร่าง

Atha kho uppalavaṇṇāya bhikkhuniyā etadahosi:

Then she thought,

sn5.5:3.4 #

มาโร โข อยํ ปาปิมา มม ภยํ ฯเปฯ คาถํ ภาสตีติ ฯ✎ ร่าง

“māro kho ayaṁ pāpimā mama bhayaṁ chambhitattaṁ lomahaṁsaṁ uppādetukāmo samādhimhā cāvetukāmo gāthaṁ bhāsatī”ti.

“This is Māra the Wicked, wanting to make me feel fear, terror, and goosebumps, wanting to make me fall away from immersion!”

sn5.5:3.5 #

อถ โข อุปฺปลวณฺณา ภิกฺขุนี มาโร อยํ ปาปิมา อิติ วิทิตฺวา มารํ ปาปิมนฺตํ คาถาหิ อชฺฌภาสิ✎ ร่าง

Atha kho uppalavaṇṇā bhikkhunī “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāhi paccabhāsi:

Then Uppalavaṇṇā, knowing that this was Māra the Wicked, replied to him in verse:

sn5.5:4.1 #

สตํ สหสฺสานิปิ ธุตฺตกานํ✎ ร่าง

“Sataṁ sahassānipi dhuttakānaṁ,

“Even if 100,000 rascals like you

อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 23.156 · พุทธชยันตี 13.240

sn5.5:4.2 #

อิธาคตา ตาทิสิกา ภเวยฺยุํ✎ ร่าง

Idhāgatā tādisakā bhaveyyuṁ;

were to come here,

sn5.5:4.3 #

โลมํ น อิญฺชามิ น สนฺตสามิ✎ ร่าง

Lomaṁ na iñjāmi na santasāmi,

I’d stir not a hair nor panic.

sn5.5:4.4 #

มาร น ภายามิ ตเมกิกาปิ✎ ร่าง

Na māra bhāyāmi tamekikāpi.

I’m not scared of you, Māra, even alone.

sn5.5:5.1 #

เอสา อนฺตรธายามิ✎ ร่าง

Esā antaradhāyāmi,

I’ll vanish,

sn5.5:5.2 #

กุจฺฉึ วา ปวิสามิ เต✎ ร่าง

kucchiṁ vā pavisāmi te;

or I’ll enter your belly;

sn5.5:5.3 #

ปขุมนฺตริกายมฺปิ✎ ร่าง

Pakhumantarikāyampi,

I could stand between your eyebrows

sn5.5:5.4 #

ติฏฺฐนฺติ มํ น ทกฺขสิ✎ ร่าง

tiṭṭhantiṁ maṁ na dakkhasi.

and you still wouldn’t see me.

sn5.5:6.1 #

จิตฺตสฺมึ วสิภูตมฺหิ✎ ร่าง

Cittasmiṁ vasībhūtāmhi,

I’m the master of my own mind,

อ้างอิงสยามรัฐ 15.194

sn5.5:6.2 #

อิทฺธิปาทา สุภาวิตา✎ ร่าง

iddhipādā subhāvitā;

I’ve developed the bases of psychic power well.

sn5.5:6.3 #

สพฺพพนฺธนมุตฺโตมฺหิ✎ ร่าง

Sabbabandhanamuttāmhi,

I’m free from all bonds,

sn5.5:6.4 #

น ตํ ภายามิ อาวุโสติ ฯ✎ ร่าง

na taṁ bhāyāmi āvuso”ti.

and I’m not afraid of you, sir!”

sn5.5:7.1 #

อถ โข มาโร ปาปิมา ชานาติ มํ อุปฺปลวณฺณา ภิกฺขุนีติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ ฯ ฉฏ✎ ร่าง

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ uppalavaṇṇā bhikkhunī”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.

Then Māra the Wicked, thinking, “The nun Uppalavaṇṇā knows me!” miserable and sad, vanished right there.

sn5.6:0.1 #

ฺฐํ✎ ร่าง

Saṁyutta Nikāya 5.6

Linked Discourses 5.6

sn5.6:0.2 #

—

1. Bhikkhunīvagga

1. Nuns

sn5.6:0.3 #

จาลาสุตฺตํ✎ ร่าง

Cālāsutta

With Cālā