เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 620

เนื้อความทั้งข้อ

[๖๒๐] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่สาลวัน อันเป็นที่แวะพัก แห่งมัลลกษัตริย์ทั้งหลาย เขตเมืองกุสินารา ระหว่างแห่งสาลพฤกษ์ทั้งคู่ ในสมัยจะเสด็จปรินิพพาน ฯ ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายมาว่า ดูกรภิกษุ ทั้งหลาย เอาเถิด บัดนี้ เราขอเตือนเธอทั้งหลายว่า สังขารทั้งหลายมีความเสื่อม ไปเป็นธรรมดา เธอทั้งหลายจงยังกิจทั้งปวงให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด ดังนี้ นี้เป็นวาจาครั้งสุดท้ายของตถาคต ฯ

sn6.15:1.1 #

เอกํ สมยํ ภควา กุสินารายํ วิหรติ อุปวตฺตเน มลฺลานํ สาลวเน อนฺตเรน ยมกสาลานํ ปรินิพฺพานสมเย ฯ✎ ร่าง

Ekaṁ samayaṁ bhagavā kusinārāyaṁ viharati upavattane mallānaṁ sālavane antarena yamakasālānaṁ parinibbānasamaye.

At one time the Buddha was staying between a pair of sal trees in the sal forest of the Mallas at Upavattana near Kusinārā at the time of his full extinguishment.

sn6.15:1.2 #

อถ โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ✎ ร่าง

Atha kho bhagavā bhikkhū āmantesi:

Then the Buddha said to the mendicants:

sn6.15:1.3 #

หนฺททานิ ภิกฺขเว อามนฺตยามิ โว✎ ร่าง

“handa dāni, bhikkhave, āmantayāmi vo:

“Come now, mendicants, I say to you all:

sn6.15:1.4 #

วยธมฺมา สงฺขารา อปฺปมาเทน สมฺปาเทถาติ✎ ร่าง

‘vayadhammā saṅkhārā, appamādena sampādethā’”ti.

‘Conditions fall apart. Persist with diligence.’”

sn6.15:1.5 #

อยํ ตถาคตสฺส ปจฺฉิมา วาจาติ ๑- ฯ✎ ร่าง

Ayaṁ tathāgatassa pacchimā vācā.

These were the Realized One’s last words.