เนื้อความทั้งข้อ
[๖๕๖] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า
เราไม่พึงบริโภคโภชนะที่ได้เพราะการขับกล่อม ดูกรพราหมณ์
นั่นไม่ใช่ธรรมของผู้พิจารณาอยู่ พระพุทธเจ้าทั้งหลายย่อม
รังเกียจโภชนะที่ได้เพราะการขับกล่อม ดูกรพราหมณ์ เมื่อ
ธรรมมีอยู่ ความเลี้ยงชีพนี้ก็ยังมี อนึ่ง ท่านจงบำรุงพระขีณาสพ
ทั้งสิ้นผู้แสวงหาคุณอันใหญ่ ผู้มีความคะนองอันสงบแล้ว
ด้วยข้าวน้ำอันอื่น เพราะว่าการบำรุงนั้น ย่อมเป็นเขตของผู้
มุ่งบุญ ฯ
คาถาภิคีตํ เม อโภชเนยฺยํ✎ ร่าง
“Gāthābhigītaṁ me abhojaneyyaṁ,
“Food enchanted by a verse isn’t fit for me to eat.
อ้างอิงสยามรัฐ 15.245
สมฺปสฺสตํ พฺราหฺมณ เนส ธมฺโม✎ ร่าง
Sampassataṁ brāhmaṇa nesa dhammo;
That’s not the principle of those who see, brahmin.
คาถาภิคีตํ ปนุทนฺติ พุทฺธา✎ ร่าง
Gāthābhigītaṁ panudanti buddhā,
The Buddhas cast aside things enchanted with verses.
ธมฺเม สติ พฺราหฺมณ วุตฺติ เรสา✎ ร่าง
Dhamme sati brāhmaṇa vuttiresā.
Since there is such a principle, brahmin, that’s how they live.
อญฺเญน จ เกวลินํ มเหสึ✎ ร่าง
Aññena ca kevalinaṁ mahesiṁ,
Serve with other food and drink
ขีณาสวํ กุกฺกุจฺจวูปสนฺตํ✎ ร่าง
Khīṇāsavaṁ kukkuccavūpasantaṁ;
the consummate one, the great seer,
อนฺเนน ปาเนน อุปฏฺฐหสฺสุ✎ ร่าง
Annena pānena upaṭṭhahassu,
with defilements ended and remorse stilled.
เขตฺตญฺหิ ตํ ปุญฺญเปกฺขสฺส โหตีติ ฯ✎ ร่าง
Khettañhi taṁ puññapekkhassa hotī”ti.
For he is the field for the seeker of merit.”