เนื้อความทั้งข้อ
[๖๖๒] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า
เราไม่บริโภคโภชนะที่ขับด้วยคาถา ดูกรพราหมณ์ นั่นไม่ใช่
ธรรมของผู้พิจารณาอยู่ พระพุทธเจ้าทั้งหลาย ย่อมบรรเทา
โภชนะที่ขับด้วยคาถา ดูกรพราหมณ์ เมื่อธรรมมีอยู่ นั่น
เป็นความประพฤติ อนึ่ง ท่านจงบำรุงพระขีณาสพทั้งสิ้น
ผู้แสวงหาคุณอันใหญ่ ผู้มีความคะนองอันสงบแล้ว ด้วยสิ่ง
อื่นคือข้าวน้ำ เพราะว่าการบำรุงนั้นย่อมเป็นเขตของผู้มุ่งบุญ ฯ
คาถาภิคีตํ เม อโภชเนยฺยํ✎ ร่าง
“Gāthābhigītaṁ me abhojaneyyaṁ,
“Food enchanted by a verse isn’t fit for me to eat.
สมฺปสฺสตํ พฺราหฺมณ เนส ธมฺโม✎ ร่าง
Sampassataṁ brāhmaṇa nesa dhammo;
That’s not the principle of those who see, brahmin.
คาถาภิคีตํ ปนุทนฺติ พุทฺธา✎ ร่าง
Gāthābhigītaṁ panudanti buddhā,
The Buddhas cast aside things enchanted with verses.
ธมฺเม สติ พฺราหฺมณ วุตฺติ เรสา✎ ร่าง
Dhamme sati brāhmaṇa vuttiresā.
Since there is such a principle, brahmin, that’s how they live.
อญฺเญน จ เกวลินํ มเหสึ✎ ร่าง
Aññena ca kevalinaṁ mahesiṁ,
Serve with other food and drink
ขีณาสวํ กุกฺกุจฺจวูปสนฺตํ✎ ร่าง
Khīṇāsavaṁ kukkuccavūpasantaṁ;
the consummate one, the great seer,
อนฺเนน ปาเนน อุปฏฺฐหสฺสุ✎ ร่าง
Annena pānena upaṭṭhahassu,
with defilements ended and remorse stilled.
เขตฺตญฺหิ ตํ ปุญฺญเปกฺขสฺส โหตีติ ฯ✎ ร่าง
Khettañhi taṁ puññapekkhassa hotī”ti.
For he is the field for the seeker of merit.”