เนื้อความทั้งข้อ
[๗๑๑] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า
ความมุ่งหวังหรือความเพลิดเพลินอย่างใดๆ ในอารมณ์หลาย
ชนิด ซึ่งมีประจำอยู่ทุกเมื่อ นานาประการ หรือตัณหาอัน
เป็นเหตุให้กระชับแน่น ซึ่งมีอวิชชาเป็นมูลราก ก่อให้เกิด
ทั้งหมด เราทำให้สิ้นสุดพร้อมทั้งรากแล้ว เราจึงไม่มีความ
มุ่งหวัง ไม่มีตัณหาประจำ ไม่มีตัณหาเข้ามาใกล้ มีปรกติ
เห็นหมดจดในธรรมทั้งปวง บรรลุสัมโพธิญาณอันสูงสุด
ประเสริฐ เราควรเป็นพรหม แกล้วกล้าเพ่งอยู่ ฯ
ยากาจิ กงฺขา อภินนฺทนา วา✎ ร่าง
“Yā kāci kaṅkhā abhinandanā vā,
“Any wishes and hopes that are always attached
อ้างอิงพุทธชยันตี 13.324
อเนกธาตูสุ ปุถู สทา สิตา✎ ร่าง
Anekadhātūsu puthū sadāsitā;
to the many and various realms—
อญฺญาณมูลปฺปภวา ปชปฺปิตา✎ ร่าง
Aññāṇamūlappabhavā pajappitā,
the yearnings sprung from the root of unknowing—
สพฺพา มยา พฺยนฺตีกตา สมูลิกา✎ ร่าง
Sabbā mayā byantikatā samūlikā.
I’ve eliminated them all down to the root.
สฺวาหํ อกงฺโข อสิโต อนุปโย✎ ร่าง
Svāhaṁ akaṅkho asito anūpayo,
So I’m wishless, unattached, uninvolved;
สพฺเพสุ ธมฺเมสุ วิสุทฺธทสฺสโน✎ ร่าง
Sabbesu dhammesu visuddhadassano;
amongst all things, my vision is clear.
ปปฺปุยฺย สมฺโพธิมนุตฺตรํ สิวํ✎ ร่าง
Pappuyya sambodhimanuttaraṁ sivaṁ,
I’ve attained the state of grace, the supreme awakening;
ฌายามหํ พฺรหฺมรโห วิสารโหติ ฯ✎ ร่าง
Jhāyāmahaṁ brahma raho visārado”ti.
I meditate alone, brahmin, and self-assured.”