เนื้อความทั้งข้อ
[๗๑๓] สาวัตถีนิทาน ฯ
ครั้งนั้น มาตุโปสกพราหมณ์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ สนทนา
ปราศรัยกับพระผู้มีพระภาค ครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้ว นั่ง ณ
ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง มาตุโปสกพราหมณ์นั่งอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้
กราบทูลพระผู้มีพระภาคว่า ท่านพระโคดมผู้เจริญ ข้าพเจ้าแสวงหาภิกษาโดยชอบ
แล้วเลี้ยงมารดาและบิดา ข้าพเจ้าทำเช่นนี้ ชื่อว่าทำกิจที่ควรทำหรือไม่ ฯ
พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ชอบยิ่ง พราหมณ์ ท่านทำดังนี้ ชื่อว่าได้ทำ
กิจที่ควรทำแล้ว ด้วยว่า ผู้ใดแสวงหาภิกษาโดยชอบแล้ว เลี้ยงมารดาและบิดา
ผู้นั้นย่อมได้บุญเป็นอันมาก ฯ
สาวตฺถีนิทานํ ฯ✎ ร่าง
Sāvatthinidānaṁ.
At Sāvatthī.
อ้างอิงสยามรัฐ 15.267
อถ โข มาตุโปสโก พฺราหฺมโณ
เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ✎ ร่าง
Atha kho mātuposako brāhmaṇo yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṁ sammodi.
Then a brahmin who provided for his mother went up to the Buddha, and exchanged greetings with him.
สมฺโมทนียํ กถํ สาราณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ ฯ เอกมนฺตํ
นิสินฺโน โข มาตุโปสโก พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ✎ ร่าง
Sammodanīyaṁ kathaṁ sāraṇīyaṁ vītisāretvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho mātuposako brāhmaṇo bhagavantaṁ etadavoca:
When the greetings and polite conversation were over, he sat down to one side and said to the Buddha,
อหญฺหิ
@เชิงอรรถ: ๑ โป. ม. ยุ. กุพฺพสิ ฯ
โภ โคตม ธมฺเมน ภิกฺขํ ปริเยสามิ ธมฺเมน ภิกฺขํ ปริเยสิตฺวา
มาตาปิตโร โปเสมิ✎ ร่าง
“ahañhi, bho gotama, dhammena bhikkhaṁ pariyesāmi, dhammena bhikkhaṁ pariyesitvā mātāpitaro posemi.
“Worthy Gotama, I seek alms by legitimate means, which I use to provide for my mother and father.
กจฺจาหํ โภ โคตม เอวํการี กิจฺจการี
โหมีติ ฯ✎ ร่าง
Kaccāhaṁ, bho gotama, evaṅkārī kiccakārī homī”ti?
In doing so, am I doing my duty?”
ตคฺฆ ตฺวํ พฺราหฺมณ เอวํการี กิจฺจการี อโหสิ✎ ร่าง
“Taggha tvaṁ, brāhmaṇa, evaṅkārī kiccakārī hosi.
“Indeed, brahmin, in so doing you are doing your duty.
โย
โข พฺราหฺมณ ธมฺเมน ภิกฺขํ ปริเยสติ ธมฺเมน ภิกฺขํ ปริเยสิตฺวา
มาตาปิตโร โปเสติ พหุํ โส ปุญฺญํ ปสวตีติ ฯ✎ ร่าง
Yo kho, brāhmaṇa, dhammena bhikkhaṁ pariyesati, dhammena bhikkhaṁ pariyesitvā mātāpitaro poseti, bahuṁ so puññaṁ pasavatīti.
Whoever seeks alms by legitimate means, and uses them to provide for their mother and father brims with much merit.