เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 952

เนื้อความทั้งข้อ

[๙๕๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี ฯ ก็โดยสมัยนั้นแล ภิกษุสองรูปโต้เถียงกัน ในการโต้เถียงกันนั้น ภิกษุ รูปหนึ่งได้พูดล่วงเกิน ฯ ครั้งนั้นแล ภิกษุผู้พูดล่วงเกินนั้นแสดงโทษโดยความเป็นโทษ (รับผิด และขอโทษ) ในสำนักของภิกษุนั้น ภิกษุนั้นไม่รับ ฯ

sn11.24:0.2 #

—

3. Tatiyavagga

Chapter Three

sn11.24:0.3 #

เอกํ สมยํ ภควา✎ ร่าง

Accayasutta

Transgression

sn11.24:1.1 #

สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม ฯ✎ ร่าง

Sāvatthiyaṁ …pe… ārāme.

At Sāvatthī.

อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 23.277 · พุทธชยันตี 13.426

sn11.24:1.2 #

เตน โข ปน สมเยน เทฺว ภิกฺขู สมฺปโยเชสุํ ฯ✎ ร่าง

Tena kho pana samayena dve bhikkhū sampayojesuṁ.

Now at that time two mendicants had clashed.

sn11.24:1.3 #

ตเตฺรโก ภิกฺขุ อจฺจสรา ฯ✎ ร่าง

Tatreko bhikkhu accasarā.

One of them transgressed against the other.

sn11.24:1.4 #

อถ โข โส ภิกฺขุ ตสฺส ภิกฺขุโน สนฺติเก อจฺจยํ อจฺจยโต เทเสติ ฯ✎ ร่าง

Atha kho so bhikkhu tassa bhikkhuno santike accayaṁ accayato deseti;

The transgressor confessed to the other mendicant,

sn11.24:1.5 #

โส ภิกฺขุ น ปฏิคฺคณฺหาติ ฯ✎ ร่าง

so bhikkhu nappaṭiggaṇhāti.

but they didn’t accept it.