กถญฺจ ภิกฺขเว กวฬีกาโร อาหาโร ทฏฺฐพฺโพ ฯ✎ ร่าง
Kathañca, bhikkhave, kabaḷīkāro āhāro daṭṭhabbo?
And how should you regard edible food?
อ้างอิงพุทธชยันตี 14.154
เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว เทฺว ชายปติกา ๑- ปริตฺตํ สมฺพลํ อาทาย
กนฺตารมคฺคํ ปฏิปชฺเชยฺยุํ✎ ร่าง
Seyyathāpi, bhikkhave, dve jāyampatikā parittaṁ sambalaṁ ādāya kantāramaggaṁ paṭipajjeyyuṁ.
Suppose a couple who were husband and wife set out to cross a desert, taking limited supplies.
เตสมสฺส เอกปุตฺตโก ปิโย มนาโป ฯ✎ ร่าง
Tesamassa ekaputtako piyo manāpo.
They had an only child, dear and beloved.
อถ โข เตสํ ภิกฺขเว ทฺวินฺนํ ชายปติกานํ กนฺตารคตานํ ยา ปริตฺตา
สมฺพลมตฺตา สา ปริกฺขยํ ปริยาทานํ คจฺเฉยฺย✎ ร่าง
Atha kho tesaṁ, bhikkhave, dvinnaṁ jāyampatikānaṁ kantāragatānaṁ yā parittā sambalamattā, sā parikkhayaṁ pariyādānaṁ gaccheyya.
As the couple were crossing the desert their limited quantity of supplies would run out,
สิยา ปเนส ๒-
กนฺตาราวเสโส อนิตฺถิณฺโณ ๓- ฯ✎ ร่าง
Siyā ca nesaṁ kantārāvaseso anatiṇṇo.
and they’d still have the rest of the desert to cross.
อถ โข เตสํ ภิกฺขเว ทฺวินฺนํ
ชายปติกานํ เอวมสฺส✎ ร่าง
Atha kho tesaṁ, bhikkhave, dvinnaṁ jāyampatikānaṁ evamassa:
Then it would occur to that couple:
อมฺหากํ โข ยา ปริตฺตา สมฺพลมตฺตา
สา ปริกฺขีณา ปริยาทินฺนา✎ ร่าง
‘amhākaṁ kho yā parittā sambalamattā sā parikkhīṇā pariyādiṇṇā.
‘Our limited quantity of supplies has run out,
อตฺถิ จายํ กนฺตาราวเสโส อนิตฺถิณฺโณ✎ ร่าง
Atthi cāyaṁ kantārāvaseso anittiṇṇo.
and we still have the rest of the desert to cross.
ยนฺนูน มยํ อิมํ เอกปุตฺตกํ ปิยํ มนาปํ วธิตฺวา วลฺลูรญฺจ โสณฺฑิกญฺจ
กริตฺวา ปุตฺตมํสานิ ขาทนฺตา เอว เทฺวปิ ๔- ตํ กนฺตาราวเสสํ
นิตฺถเรยฺยาม โน เจ สพฺเพว ๕- ตโย วินสฺสมฺหาติ ฯ✎ ร่าง
Yannūna mayaṁ imaṁ ekaputtakaṁ piyaṁ manāpaṁ vadhitvā vallūrañca soṇḍikañca karitvā puttamaṁsāni khādantā evaṁ taṁ kantārāvasesaṁ nitthareyyāma, mā sabbeva tayo vinassimhā’ti.
Why don’t we kill our only child, so dear and beloved, and prepare dried and spiced meat? Then we can make it across the desert by eating our child’s flesh. Let not all three perish.’
อถ โข เต
ภิกฺขเว เทฺว ชายปติกา เอตํ เอกปุตฺตกํ ปิยํ มนาปํ วธิตฺวา
วลฺลูรญฺจ โสณฺฑิกญฺจ กริตฺวา ปุตฺตมํสานิ ขาทนฺตา เอว ตํ
กนฺตาราวเสสํ นิตฺถเรยฺยุํ✎ ร่าง
Atha kho te, bhikkhave, dve jāyampatikā taṁ ekaputtakaṁ piyaṁ manāpaṁ vadhitvā vallūrañca soṇḍikañca karitvā puttamaṁsāni khādantā evaṁ taṁ kantārāvasesaṁ nitthareyyuṁ.
Then that couple would kill their only child, so dear and beloved, and prepare dried and spiced meat. They’d make it across the desert by eating their child’s flesh.
เต ปุตฺตมํสานิ เจว ขาเทยฺยุํ อุเร จ
ปติปึเสยฺยุํ✎ ร่าง
Te puttamaṁsāni ceva khādeyyuṁ, ure ca paṭipiseyyuṁ:
And as they’d eat their child’s flesh, they’d beat their breasts and cry:
กหํ เอกปุตฺตก กหํ เอกปุตฺตกาติ ฯ✎ ร่าง
‘kahaṁ, ekaputtaka, kahaṁ, ekaputtakā’ti.
‘Where are you, our only child? Where are you, our only child?’
ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว✎ ร่าง
Taṁ kiṁ maññatha, bhikkhave,
What do you think, mendicants?
อ้างอิงPTS 2.99 · สยามรัฐ 16.120
อปิ นุ
เต ทวาย วา อาหารํ อาหเรยฺยุํ มทาย วา
@เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. ชายมฺปติกา ฯ เอวมุปริปิ ฯ ๒ ม. ยุ. จ เนสํ ฯ ๓ ม. อนติณฺโณ ฯ@เอวมุปริปิ ฯ ๔ ม. ยุ. เอวํ ตํ ฯ เอวมุปริปิ ฯ ๕ ม. ยุ. มา สพฺเพว ฯ@๖ ม. ปฏิปิเสยฺยุํ ฯ
อาหารํ อาหเรยฺยุํ มณฺฑนาย วา อาหารํ อาหเรยฺยุํ วิภูสนาย วา
อาหารํ อาหเรยฺยุนฺติ ฯ✎ ร่าง
api nu te davāya vā āhāraṁ āhāreyyuṁ, madāya vā āhāraṁ āhāreyyuṁ, maṇḍanāya vā āhāraṁ āhāreyyuṁ, vibhūsanāya vā āhāraṁ āhāreyyun”ti?
Would they eat that food for fun, indulgence, adornment, or decoration?”
โน เหตํ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง
“No hetaṁ, bhante”.
“No, sir.”
นนุ เต ภิกฺขเว
ยาวเทว กนฺตารสฺส นิตฺถรณตฺถาย อาหารํ อาหเรยฺยุนฺติ ฯ✎ ร่าง
“Nanu te, bhikkhave, yāvadeva kantārassa nittharaṇatthāya āhāraṁ āhāreyyun”ti?
“Wouldn’t they eat that food just so they could make it across the desert?”
เอวํ
ภนฺเต ฯ✎ ร่าง
“Evaṁ, bhante”.
“Yes, sir.”
เอวเมว ขฺวาหํ ภิกฺขเว กวฬีกาโร อาหาโร ทฏฺฐพฺโพติ
วทามิ ฯ✎ ร่าง
“‘Evameva khvāhaṁ, bhikkhave, kabaḷīkāro āhāro daṭṭhabbo’ti vadāmi.
“I say that this is how you should regard edible food.
กวฬีกาเร ภิกฺขเว อาหาเร ปริญฺญาเต ปญฺจกามคุณิโก
ราโค ปริญฺญาโต โหติ✎ ร่าง
Kabaḷīkāre, bhikkhave, āhāre pariññāte pañca kāmaguṇiko rāgo pariññāto hoti.
When edible food is completely understood, desire for the five kinds of sensual stimulation is completely understood.
ปญฺจกามคุณิเก ราเค ปริญฺญาเต
นตฺถิ ตํ สญฺโญชนํ เยน สญฺโญชเนน สญฺญุตฺโต อริยสาวโก
ปุน อิมํ โลกํ อาคจฺเฉยฺย ฯ✎ ร่าง
Pañca kāmaguṇike rāge pariññāte natthi taṁ saṁyojanaṁ yena saṁyojanena saṁyutto ariyasāvako puna imaṁ lokaṁ āgaccheyya.
When desire for the five kinds of sensual stimulation is completely understood, a noble disciple is bound by no fetter that might return them again to this world.