เล่ม ๑๖ — สังยุตตนิกาย นิทานวรรค ข้อ 563

เนื้อความทั้งข้อ

[๕๖๓] ดูกรภิกษุทั้งหลาย เรากำหนดใจด้วยใจแล้วย่อมรู้ บุคคลบาง คนในโลกนี้อย่างนี้ว่า แม้เพราะถาดรูปิยะ อันเต็มด้วยผงแร่ทองคำเป็นเหตุ ท่านผู้นี้ก็ไม่จงใจพูดมุสา แต่สมัยต่อมา เราเห็นเขาถูก ลาภ สักการะและชื่อ เสียงครอบงำ ย่ำยีจิตแล้ว ก็กล่าวมุสาทั้งที่รู้ได้ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ลาภ สักการะและชื่อเสียงทารุณ ฯลฯ อย่างนี้แล เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้ แหละ ฯ

sn17.12:1.3 #

อิธาหํ ภิกฺขเว เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ✎ ร่าง

idhāhaṁ, bhikkhave, ekaccaṁ puggalaṁ evaṁ cetasā ceto paricca pajānāmi:

When I’ve comprehended the mind of a certain individual, I understand:

sn17.12:1.4 #

น วายมายสฺมา รูปิยปาติยาปิ สุวณฺณจุณฺณปริปูราย เหตุ สมฺปชานมุสา ภาเสยฺยาติ✎ ร่าง

‘na cāyamāyasmā rūpiyapātiyāpi suvaṇṇacuṇṇaparipūrāya hetu sampajānamusā bhāseyyā’ti.

‘This venerable would not tell a deliberate lie even for the sake of a silver pot filled with gold powder.’

sn17.12:1.5 #

ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน ลาภสกฺการสิโลเกน อภิภูตํ ปริยาทินฺนจิตฺตํ สมฺปชานมุสา ภาสนฺตํ ฯ✎ ร่าง

Tamenaṁ passāmi aparena samayena lābhasakkārasilokena abhibhūtaṁ pariyādiṇṇacittaṁ sampajānamusā bhāsantaṁ.

But some time later I see them tell a deliberate lie because their mind is overcome and overwhelmed by possessions, honor, and popularity.

sn17.12:1.6 #

เอวํ ทารุโณ โข ภิกฺขเว ลาภสกฺการสิโลโก ฯเปฯ✎ ร่าง

Evaṁ dāruṇo kho, bhikkhave, lābhasakkārasiloko …pe…

So grim are possessions, honor, and popularity. …”

sn17.12:1.7 #

เอวญฺหิ โว ภิกฺขเว สิกฺขิตพฺพนฺติ ฯ✎ ร่าง

evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabban”ti.

sn17.12:1.8 #

ทุติยํ ฯ✎ ร่าง

Dutiyaṁ.

sn17.13-20:0.1 #

—

Saṁyutta Nikāya 17.13–20

Linked Discourses 17.13–20

sn17.13-20:0.2 #

—

2. Dutiyavagga

Chapter Two