เอวํ วุตฺเต เถรา ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ ฉนฺนํ เอตทโวจุํ✎ ร่าง
Evaṁ vutte, therā bhikkhū āyasmantaṁ channaṁ etadavocuṁ:
When he said this, the senior mendicants said to Venerable Channa:
รูปํ โข อาวุโส ฉนฺน อนิจฺจํ✎ ร่าง
“rūpaṁ kho, āvuso channa, aniccaṁ;
“Reverend Channa, form,
เวทนา อนิจฺจา✎ ร่าง
vedanā aniccā;
feeling,
สญฺญา อนิจฺจา✎ ร่าง
saññā aniccā;
perception,
สงฺขารา อนิจฺจา✎ ร่าง
saṅkhārā aniccā;
choices,
วิญฺญาณํ อนิจฺจํ ฯ✎ ร่าง
viññāṇaṁ aniccaṁ.
and consciousness are impermanent.
รูปํ อนตฺตา✎ ร่าง
Rūpaṁ anattā;
Form,
เวทนา ฯ✎ ร่าง
vedanā …
feeling,
สญฺญา ฯ✎ ร่าง
saññā …
perception,
สงฺขารา ฯ✎ ร่าง
saṅkhārā …
choices,
วิญฺญาณํ อนตฺตา✎ ร่าง
viññāṇaṁ anattā.
and consciousness are not-self.
สพฺเพ สงฺขารา
อนิจฺจา✎ ร่าง
Sabbe saṅkhārā aniccā;
All conditions are impermanent.
สพฺเพ ธมฺมา อนตฺตาติ ฯ✎ ร่าง
sabbe dhammā anattā”ti.
All things are not-self.”
อถ โข อายสฺมโต ฉนฺนสฺส
เอตทโหสิ✎ ร่าง
Atha kho āyasmato channassa etadahosi:
Then Venerable Channa thought,
อ้างอิงPTS 3.133 · สยามรัฐ 17.163
มยฺหํปิ โข ๓- เอวํ โหติ✎ ร่าง
“mayhampi kho etaṁ evaṁ hoti:
“I too think in this way. …
รูปํ อนิจฺจํ เวทนา ฯ✎ ร่าง
‘rūpaṁ aniccaṁ, vedanā …
สงฺขารา ฯ✎ ร่าง
saṅkhārā …
วิญฺญาณํ อนิจฺจํ ฯ✎ ร่าง
viññāṇaṁ aniccaṁ;
รูปํ อนตฺตา เวทนา ฯ✎ ร่าง
rūpaṁ anattā, vedanā …
สงฺขารา ฯ✎ ร่าง
saṅkhārā …
วิญฺญาณํ อนตฺตา✎ ร่าง
viññāṇaṁ anattā.
สพฺเพ สงฺขารา อนิจฺจา สพฺเพ
ธมฺมา อนตฺตาติ✎ ร่าง
Sabbe saṅkhārā aniccā, sabbe dhammā anattā’ti.
อถ จ ปน เม สพฺพสงฺขารสมเถ สพฺพูปธิ-
ปฏินิสฺสคฺเค ตณฺหกฺขเย วิราเค นิโรเธ นิพฺพาเน จิตฺตํ น
ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ น ๔- วิมุจฺจติ✎ ร่าง
Atha ca pana me sabbasaṅkhārasamathe sabbūpadhipaṭinissagge taṇhākkhaye virāge nirodhe nibbāne cittaṁ na pakkhandati nappasīdati na santiṭṭhati nādhimuccati.
And yet my mind does not leap forth, gain confidence, settle down, and become decided about the stilling of all activities, the letting go of all attachments, the ending of craving, fading away, cessation, extinguishment.
ปริตสฺสนา-
อุปาทานํ อุปฺปชฺชติ✎ ร่าง
Paritassanā upādānaṁ uppajjati;
Because of anxiety, grasping arises
ปจฺจุทาวตฺตติ มานสํ✎ ร่าง
paccudāvattati mānasaṁ:
and keeps turning back to the thought:
อถ โกจรหิ เม
@เชิงอรรถ: ๑ ยุ. เขมกสฺส จาติ ฯ ๒ ม. ยุ. อวาปุรณํ ฯ ๓ ม. ยุ. เอตนฺติ ทิสฺสติ ฯ@๔ ม. นาธิมุจฺจติ ฯ
อตฺตาติ ฯ✎ ร่าง
‘atha ko carahi me attā’ti?
‘So who then is my self?’
น โข ปเนตํ ๑- ธมฺมํ ปสฺสโต โหติ✎ ร่าง
Na kho panevaṁ dhammaṁ passato hoti.
But that doesn’t happen for someone who sees the teaching.
โก นุ โข เม
ตถา ธมฺมํ เทเสยฺย ยถาหํ ธมฺมํ ปสฺเสยฺยนฺติ ฯ✎ ร่าง
Ko nu kho me tathā dhammaṁ deseyya yathāhaṁ dhammaṁ passeyyan”ti.
Who can teach me the Dhamma so that I can see the teaching?”