‹ กลับ
ทุกขสูตร
เล่ม ๑๗ — สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค · ข้อ 281 · สํ.ข. ๑๗/๓๔๙๔ ↗
👁 การแสดงผล
แตะเพื่อเปิด/ปิดแต่ละส่วน
เนื้อความทั้งข้อ
[๒๘๑] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ทุกขสมุทัยเป็นไฉน? คือ ตัณหาอันนำให้เกิดในภพใหม่ ประกอบด้วยความกำหนัดด้วยอำนาจความเพลิดเพลิน มีปกติเพลิดเพลินยิ่งในภพหรืออารมณ์ นั้นๆ. คือกามตัณหา ภวตัณหา วิภวตัณหา ดูกรภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่า ทุกขสมุทัย.
เทียบรายประโยค (2 ประโยค)
sn22.104:1.10 #
กตโม จ ภิกฺขเว ทุกฺขสมุทโย ฯ ยายํ ตณฺหา โปโนพฺภวิกา นนฺทิราคสหคตา ตตฺรตตฺราภินนฺทินี ฯ เสยฺยถีทํ ฯ กามตณฺหา ภวตณฺหา วิภวตณฺหา ฯ🤖 AI จับคู่
Yāyaṁ taṇhā ponobhavikā …pe… vibhavataṇhā—
It’s the craving that leads to future lives, mixed up with relishing and greed, taking pleasure there wherever it alights. That is, craving for sensual pleasures, craving for existence, and craving for nonexistence.
sn22.104:1.11 #
อยํ วุจฺจติ ภิกฺขเว ทุกฺขสมุทโย ฯ🤖 AI จับคู่
ayaṁ vuccati, bhikkhave, dukkhasamudayo.
This is called the origin of suffering.
‹ กลับสารบัญ เล่ม ๑๗ — สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค
ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน