เล่ม ๑๗ — สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค ข้อ 52

เนื้อความทั้งข้อ

[๕๒] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็การวางภาระเป็นไฉน? ความที่ตัณหานั่นแลดับไปด้วย สำรอกโดยไม่เหลือ ความสละ ความสละคืน ความพ้น ความไม่อาลัย. ดูกรภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่าการวางภาระ. พระผู้มีพระภาคผู้พระสุคตศาสดา ครั้นได้ตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบลง แล้ว จึงได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปอีกในภายหลังว่า

sn22.22:4.1 #

กตมญฺจ ภิกฺขเว ภารนิกฺเขปนํ ฯ✎ ร่าง

Katamañca, bhikkhave, bhāranikkhepanaṁ?

And what is the putting down of the burden?

sn22.22:4.2 #

โย ตสฺสา เยว ตณฺหาย อเสสวิราคนิโรโธ จาโค ปฏินิสฺสคฺโค มุตฺติ อนาลโย ฯ✎ ร่าง

Yo tassāyeva taṇhāya asesavirāganirodho cāgo paṭinissaggo mutti anālayo.

It’s the fading away and cessation of that very same craving no residue left behind; giving it away, letting it go, releasing it, and not clinging to it.

sn22.22:4.3 #

อิทํ วุจฺจติ ภิกฺขเว ภารนิกฺเขปนนฺติ ฯ✎ ร่าง

Idaṁ vuccati, bhikkhave, bhāranikkhepanan”ti.

This is called the putting down of the burden.”

sn22.22:5.1 #

อิทมโวจ ภควา✎ ร่าง

Idamavoca bhagavā.

That is what the Buddha said.

sn22.22:5.2 #

อิทํ วตฺวาน สุคโต อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา✎ ร่าง

Idaṁ vatvāna sugato athāparaṁ etadavoca satthā:

Then the Holy One, the Teacher, went on to say:

ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน