เนื้อความทั้งข้อ
[๙๑] พระนครสาวัตถี ฯลฯ ดูกรภิกษุทั้งหลาย รูปไม่เที่ยง สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้น
เป็นทุกข์ สิ่งใดเป็นทุกข์ สิ่งนั้นเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา เธอทั้งหลาย พึงเห็นสิ่งนั้น
ด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า นั่นไม่ใช่ของเรา. นั่นไม่เป็นเรา นั่นไม่ใช่ตัวตน
ของเรา. เมื่อเห็นด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ จิตย่อมคลายกำหนัด ย่อมหลุดพ้น
จากอาสวะทั้งหลาย เพราะไม่ถือมั่น. เวทนาไม่เที่ยง ... สัญญาไม่เที่ยง ... สังขารไม่เที่ยง ... วิญญาณ
ไม่เที่ยง สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์ สิ่งใดเป็นทุกข์ สิ่งนั้นเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา
เธอทั้งหลาย พึงเห็นสิ่งนั้น ด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า นั่นไม่ใช่ของเรา.
นั่นไม่เป็นเรา นั่นไม่ใช่ตัวตนของเรา เมื่อเห็นด้วยปัญญาอันชอบตามความจริงอย่างนี้ จิตย่อม
คลายกำหนัด ย่อมหลุดพ้นจากอาสวะทั้งหลาย เพราะไม่ถือมั่น.
—
Saṁyutta Nikāya 22.45
Linked Discourses 22.45
—
5. Attadīpavagga
5. Be Your Own Island
—
Aniccasutta
Impermanence
สาวตฺถิยํ ฯ ตตฺร โข ฯ✎ ร่าง
Sāvatthinidānaṁ.
At Sāvatthī.
อ้างอิงPTS 3.45 · สยามรัฐ 17.57 · ฉัฏฐสังคายนา 25.42
รูปํ ภิกฺขเว อนิจฺจํ✎ ร่าง
“Rūpaṁ, bhikkhave, aniccaṁ.
“Mendicants, form is impermanent.
ยทนิจฺจํ
ตํ ทุกฺขํ✎ ร่าง
Yadaniccaṁ taṁ dukkhaṁ;
What’s impermanent is suffering.
ยํ ทุกฺขํ ตทนตฺตา✎ ร่าง
yaṁ dukkhaṁ tadanattā;
What’s suffering is not-self.
ยทนตฺตา ตํ เนตํ มม เนโสหมสฺมิ
น เมโส อตฺตาติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทฏฺฐพฺพํ ฯ✎ ร่าง
yadanattā taṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ.
And what’s not-self should be truly seen with right understanding like this: ‘This is not mine, I am not this, this is not my self.’
เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสโต จิตฺตํ วิรชฺชติ วิมุจฺจติ
อนุปาทาย อาสเวหิ ฯ✎ ร่าง
Evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya passato cittaṁ virajjati vimuccati anupādāya āsavehi.
Seeing truly with right understanding like this, the mind becomes dispassionate and freed from defilements by not grasping.
เวทนา อนิจฺจา ฯ✎ ร่าง
Vedanā aniccā …
Feeling is impermanent …
สญฺญา ฯ✎ ร่าง
saññā …
Perception …
สงฺขารา ฯ✎ ร่าง
saṅkhārā …
Choices …
วิญฺญาณํ อนิจฺจํ✎ ร่าง
viññāṇaṁ aniccaṁ.
Consciousness is impermanent.
ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ✎ ร่าง
Yadaniccaṁ taṁ dukkhaṁ;
What’s impermanent is suffering.
ยํ ทุกฺขํ ตทนตฺตา✎ ร่าง
yaṁ dukkhaṁ tadanattā;
What’s suffering is not-self.
ยทนตฺตา
ตํ เนตํ มม เนโสหมสฺมิ น เมโส อตฺตาติ เอวเมตํ ยถาภูตํ
สมฺมปฺปญฺญาย ทฏฺฐพฺพํ ฯ✎ ร่าง
yadanattā taṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ.
And what’s not-self should be truly seen with right understanding like this: ‘This is not mine, I am not this, this is not my self.’
เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย
ปสฺสโต จิตฺตํ วิรชฺชติ วิมุจฺจติ อนุปาทาย อาสเวหิ ฯ✎ ร่าง
Evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya passato cittaṁ virajjati vimuccati anupādāya āsavehi.
Seeing truly with right understanding like this, the mind becomes dispassionate and freed from defilements by not grasping.