เนื้อความทั้งข้อ
[๓๑๒] ครั้งนั้น บุรุษนั้นกลัวอสรพิษทั้ง ๔ จำพวกซึ่งมีฤทธิ์เดชแรงกล้า
กลัวเพชฌฆาตผู้เป็นข้าศึกทั้ง ๕ และกลัวเพชฌฆาตคนที่ ๖ ซึ่งเที่ยวไปในอากาศ
เงื้อดาบอยู่ จึงหนีไปในที่อื่น เขาพบบ้านร้างเข้า จึงเข้าไปสู่เรือนร้างว่างเปล่า
หลังหนึ่ง ลูบคลำภาชนะว่างเปล่าชนิดหนึ่ง ชนทั้งหลายพึงกล่าวกะเขาอย่างนี้ว่า
ดูกรท่าน มีโจรทั้งหลายคอยฆ่าชาวบ้าน เข้ามาสู่บ้านร้างนี้เสมอ กิจใดที่ท่านควรทำ
ก็จงทำกิจนั้นเสีย ฯ
อถ โข โส ภิกฺขเว ปุริโส ภีโต จตุนฺนํ อาสีวิสานํ
อุคฺคเตชานํ โฆรวิสานํ ภีโต ปญฺจนฺนํ วธกานํ ปจฺจตฺถิกานํ ภีโต
ฉฏฺฐสฺส อนฺตรจรสฺส วธกสฺส อุกฺขิตฺตาสิกสฺส เยน วา เตน วา
ปลาเยถ✎ ร่าง
Atha kho so, bhikkhave, puriso bhīto catunnaṁ āsīvisānaṁ uggatejānaṁ ghoravisānaṁ, bhīto pañcannaṁ vadhakānaṁ paccatthikānaṁ, bhīto chaṭṭhassa antaracarassa vadhakassa ukkhittāsikassa yena vā tena vā palāyetha.
Then that man, terrified of those four venomous vipers and those five deadly enemies and the hidden killer, would flee this way or that.
อ้างอิงพุทธชยันตี 16.342
โส ปสฺเสยฺย สุญฺญํ คามํ✎ ร่าง
So passeyya suññaṁ gāmaṁ.
He’d see an empty village.
ยญฺญเทว ฆรํ ปวิเสยฺย
ริตฺตกํเยว ปวิเสยฺย ตุจฺฉกํเยว ปวิเสยฺย สุญฺญกํเยว ปวิเสยฺย✎ ร่าง
Yaññadeva gharaṁ paviseyya rittakaññeva paviseyya tucchakaññeva paviseyya suññakaññeva paviseyya.
But whatever house he enters is vacant, deserted, and empty.
ยญฺญเทว ภาชนํ ปริมเสยฺย ริตฺตกํเยว ปริมเสยฺย ตุจฺฉกํเยว
ปริมเสยฺย สุญฺญกํเยว ปริมเสยฺย ฯ✎ ร่าง
Yaññadeva bhājanaṁ parimaseyya rittakaññeva parimaseyya tucchakaññeva parimaseyya suññakaññeva parimaseyya.
And whatever vessel he touches is vacant, hollow, and empty.
ตเมนํ เอวํ วเทยฺยุํ✎ ร่าง
Tamenaṁ evaṁ vadeyyuṁ:
They’d say to him,
อิทานิ
อมฺโภ ปุริส อิมํ สุญฺญคามํ โจรา คามฆาตา ๑- ปวิสนฺติ✎ ร่าง
‘idāni, ambho purisa, imaṁ suññaṁ gāmaṁ corā gāmaghātakā pavisanti.
‘My man, there are bandits who raid villages, and they’re striking now.
ยํ เต
อมฺโภ ปุริส กรณียํ ตํ กโรหีติ ฯ✎ ร่าง
Yaṁ te, ambho purisa, karaṇīyaṁ taṁ karohī’ti.
So then, my man, do what has to be done.’