เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 1352

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๓๕๒] ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเสด็จเข้าไปยังอุปัฏฐานศาลา แล้วประทับนั่งบน อาสนะที่เขาปูลาดไว้ ครั้นแล้ว ตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายแล้วตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย สมาธิ อันสัมปยุตด้วยอานาปานสตินี้แล อันภิกษุเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว เป็นสภาพสงบ ประณีต ชื่นใจ เป็นธรรมเครื่องอยู่เป็นสุข และยังอกุศลธรรมอันลามกที่บังเกิดขึ้นแล้วๆ ให้อันตรธาน สงบไปโดยพลัน.

sn54.9:6.1 #

อถ โข ภควา เยน อุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ@เชิงอรรถ: ๑ ยุ. จ ฯ ม. อิเม ปาฐา นตฺถิ ฯ ๒ สี. เอวํ ฯ ม. ยุ. อญฺญํ ปริยายํ ฯ อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ ฯ✎ ร่าง

Atha kho bhagavā yena upaṭṭhānasālā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā paññatte āsane nisīdi.

Then the Buddha went to the assembly hall, sat down on the seat spread out,

อ้างอิงสยามรัฐ 19.407

sn54.9:6.2 #

นิสชฺช โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ✎ ร่าง

Nisajja kho bhagavā bhikkhū āmantesi:

and addressed the mendicants:

sn54.9:6.3 #

อยํปิ โข ภิกฺขเว อานาปานสฺสติสมาธิ ภาวิโต พหุลีกโต สนฺโต เจว ปณีโต จ อเสจนโก จ สุโข จ วิหาโร อุปฺปนฺนุปฺปนฺเน จ ปาปเก อกุสเล ธมฺเม ฐานโส อนฺตรธาเปติ วูปสเมติ ฯ✎ ร่าง

“ayampi kho, bhikkhave, ānāpānassatisamādhi bhāvito bahulīkato santo ceva paṇīto ca asecanako ca sukho ca vihāro uppannuppanne ca pāpake akusale dhamme ṭhānaso antaradhāpeti vūpasameti.

“Mendicants, when this immersion due to mindfulness of breathing is developed and cultivated it’s peaceful and sublime, a delectable and blissful meditation. And it disperses and settles unskillful qualities on the spot whenever they arise.