เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 1376

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๓๗๖] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ภิกษุเมื่อกล่าวถึงสิ่งใดโดยชอบ พึงกล่าวถึงสิ่งนั้นว่า ธรรมเป็นเครื่องอยู่ของพระอริยะบ้าง ธรรมเป็นเครื่องอยู่ของพรหมบ้าง ธรรมเป็นเครื่องอยู่ของ พระตถาคตบ้าง ดังนี้ พึงกล่าวถึงสมาธิอันสัมปยุตด้วยอานาปานสติว่า ธรรมเป็นเครื่องอยู่ของ พระอริยะบ้าง ธรรมเป็นเครื่องอยู่ของพรหมบ้าง ธรรมเป็นเครื่องอยู่ของพระตถาคตบ้าง ภิกษุ เหล่าใดเป็นเสขะ ยังไม่บรรลุอรหัตผล ย่อมปรารถนาความเกษมจากโยคะอันยอดเยี่ยมอยู่ สมาธิ อันสัมปยุตด้วยอานาปานสติ อันภิกษุเหล่านั้นเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อ ความสิ้นอาสวะ?

sn54.12:8.1 #

ยญฺหิ ตํ ภิกฺขเว สมฺมา วทมาโน วเทยฺย✎ ร่าง

Yañhi taṁ, bhikkhave, sammā vadamāno vadeyya—

For if anything should be rightly called

sn54.12:8.2 #

อริยวิหาโร อิติปิ พฺรหฺมวิหาโร อิติปิ ตถาคตวิหาโร อิติปิ✎ ร่าง

ariyavihāro itipi, brahmavihāro itipi, tathāgatavihāro itipi.

“noble meditation”, or else “divine meditation”, or else “a realized one’s meditation”,

sn54.12:8.3 #

อานาปานสฺสติ สมาธึ สมฺมา วทมาโน วเทยฺย✎ ร่าง

Ānāpānassatisamādhiṁ sammā vadamāno vadeyya—

it’s immersion due to mindfulness of breathing.

sn54.12:8.4 #

อริยวิหาโร อิติปิ พฺรหฺมวิหาโร อิติปิ ตถาคตวิหาโร อิติปิ ฯ✎ ร่าง

ariyavihāro itipi, brahmavihāro itipi, tathāgatavihāro itipi.

sn54.12:9.1 #

เย เต ภิกฺขเว ภิกฺขู เสกฺขา อปฺปตฺตมานสา อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ ปตฺถยมานา วิหรนฺติ เตสํ อานาปานสฺสติสมาธิ ภาวิโต พหุลีกโต อาสวานํ ขยาย สํวตฺตติ ฯ✎ ร่าง

Ye te, bhikkhave, bhikkhū sekhā appattamānasā anuttaraṁ yogakkhemaṁ patthayamānā viharanti, tesaṁ ānāpānassatisamādhi bhāvito bahulīkato āsavānaṁ khayāya saṁvattati.

For those mendicants who are trainees—who haven’t achieved their heart’s desire, but live aspiring for the supreme sanctuary from the yoke—the development and cultivation of immersion due to mindfulness of breathing leads to the ending of defilements.