เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 1633

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๖๓๓] อุบาสกนั้นพึงกล่าวกะเขาอย่างนี้ว่า ดูกรท่านผู้มีอายุ แม้พรหมโลกก็ไม่ เที่ยง ไม่ยั่งยืน ยังนับเนื่องในสักกายะ ขอท่านจงพรากจิตให้ออกจากพรหมโลก แล้วนำจิต เข้าไปในความดับสักกายะเถิด ถ้าเขากล่าวอย่างนี้ว่า จิตของเราออกจากพรหมโลกแล้ว เรานำ จิตเข้าไปในความดับสักกายะแล้ว ดูกรมหาบพิตร อาตมภาพไม่กล่าวถึงความต่างอะไรกันของ อุบาสก ผู้มีจิตพ้นแล้วอย่างนี้ กับภิกษุผู้พ้นแล้วตั้งร้อยปี คือ พ้นด้วยวิมุติเหมือนกัน.

sn55.54:7.11 #

โส เอวมสฺส วจนีโย พฺรหฺมโลโกปิ โข อาวุโส อนิจฺโจ อทฺธุโว สกฺกายปริยาปนฺโน✎ ร่าง

‘brahmalokopi kho, āvuso, anicco addhuvo sakkāyapariyāpanno.

‘Respectable sir, the realm of divinity is impermanent, not lasting, and included within substantial reality.

sn55.54:7.12 #

สาธายสฺมา พฺรหฺมโลกา จิตฺตํ วุฏฺฐาเปตฺวา สกฺกายนิโรเธ จิตฺตํ อุปสํหราติ ฯ✎ ร่าง

Sādhāyasmā, brahmalokā cittaṁ vuṭṭhāpetvā sakkāyanirodhe cittaṁ upasaṁharāhī’ti.

It would be good to turn your mind away from the realm of divinity and apply it to the cessation of substantial reality.’

sn55.54:8.1 #

โส เจ เอวํ วเทยฺย✎ ร่าง

So ce evaṁ vadeyya:

If they reply,

sn55.54:8.2 #

พฺรหฺมโลกา เม จิตฺตํ วุฏฺฐิตํ สกฺกายนิโรเธ จิตฺตํ อุปสํหตนฺติ ๑- ฯ✎ ร่าง

‘brahmalokā me cittaṁ vuṭṭhitaṁ, sakkāyanirodhe cittaṁ upasaṁharāmī’ti;

‘I have done so,’

sn55.54:8.3 #

เอวํ วิมุตฺตจิตฺตสฺส โข มหานาม อุปาสกสฺส วสฺสสตํ ๒- วิมุตฺตจิตฺเตน ภิกฺขุนา น กิญฺจิ นานากรณํ วทามิ ยทิทํ✎ ร่าง

evaṁ vimuttacittassa kho, mahānāma, upāsakassa āsavā vimuttacittena bhikkhunā na kiñci nānākaraṇaṁ vadāmi, yadidaṁ—

then there is no difference between a lay follower whose mind is freed in this way and a mendicant whose mind is freed from defilements; that is,

sn55.54:8.4 #

วิมุตฺติยา วิมุตฺตนฺติ ๓- ฯ✎ ร่าง

vimuttiyā vimuttan”ti.

between the freedom of one and the other.”

sn55.54:8.5 #

—

Catutthaṁ.

sn55.55:0.1 #

—

Saṁyutta Nikāya 55.55

Linked Discourses 55.55

sn55.55:0.2 #

—

6. Sappaññavagga

6. A Wise Person