เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 1710

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๗๑๐] สมัยหนึ่ง ภิกษุผู้เถระมากรูปอยู่ ณ เมืองสหชนิยะ แคว้นเจดีย์ ก็สมัยนั้น เมื่อภิกษุผู้เถระมากรูปกลับจากบิณฑบาตในเวลาปัจฉาภัต นั่งประชุมกันในโรงกลม เกิดสนทนา กันขึ้นในระหว่างประชุมว่า ดูกรอาวุโสทั้งหลาย ผู้ใดหนอแลย่อมเห็นทุกข์ผู้นั้นชื่อว่าย่อมเห็น แม้ทุกขสมุทัย แม้ทุกขนิโรธ แม้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา.

sn56.30:1.1 #

เอกํ สมยํ สมฺพหุลา เถรา ภิกฺขู เจติเยสุ ๑- วิหรนฺติ สหชนิเย ๒- ฯ✎ ร่าง

Ekaṁ samayaṁ sambahulā therā bhikkhū cetesu viharanti sahañcanike.

At one time several mendicants were staying in the land of the Cetīs at Sahajāti.

sn56.30:1.2 #

เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลานํ เถรานํ ภิกฺขูนํ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตานํ มณฺฑลมาเฬ สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อยมนฺตรากถา อุทปาทิ✎ ร่าง

Tena kho pana samayena sambahulānaṁ therānaṁ bhikkhūnaṁ pacchābhattaṁ piṇḍapātapaṭikkantānaṁ maṇḍalamāḷe sannisinnānaṁ sannipatitānaṁ ayamantarākathā udapādi:

Now at that time, after the meal, on return from almsround, several senior mendicants sat together in the pavilion and this discussion came up among them:

sn56.30:1.3 #

โย นุ โข อาวุโส ทุกฺขํ ปสฺสติ ทุกฺขสมุทยํปิ โส ปสฺสติ ทุกฺขนิโรธํปิ ปสฺสติ ทุกฺขนิโรธคามินึ ปฏิปทํปิ ปสฺสตีติ ฯ✎ ร่าง

“yo nu kho, āvuso, dukkhaṁ passati dukkhasamudayampi so passati, dukkhanirodhampi passati, dukkhanirodhagāminiṁ paṭipadampi passatī”ti.

“Reverends, does someone who sees suffering also see the origin of suffering, the cessation of suffering, and the practice that leads to the cessation of suffering?”