เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 392

‹ กลับ

ภิกขุสูตร

เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค · ข้อ 392 · สํ.มก. ๑๙/๒๓๑๙ ↗

‹ ข้อ 391 ข้อ 393 ›

👁 การแสดงผล ▾

แตะเพื่อเปิด/ปิดแต่ละส่วน

คำแปลไทย (ทั้งข้อ) บาลีอักษรไทย บาลีโรมัน English (Sujato)

เนื้อความทั้งข้อ

[๓๙๒] ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ย่อมเจริญอุเบกขาสัมโพชฌงค์ อันอาศัยวิเวก อาศัย วิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปในการสละ ฯลฯ

เทียบรายประโยค (1 ประโยค)

sn46.5:1.7 #

อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ วิเวกนิสฺสิตํ วิราคนิสฺสิตํ นิโรธนิสฺสิตํ โวสฺสคฺคปริณามึ ฯ✎ ร่าง

upekkhāsambojjhaṅgaṁ bhāveti vivekanissitaṁ virāganissitaṁ nirodhanissitaṁ vossaggapariṇāmiṁ.

and equanimity, which rely on seclusion, fading away, and cessation, and ripen as letting go.

ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน