เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 462

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๖๒] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดีละๆ อุทายี มรรคที่เธอได้แล้วนั้นแล อันเธอ เจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว จักน้อมนำเธอผู้อยู่โดยอาการนั้นๆ ไป เพื่อความเป็นอย่างนั้น โดยที่เธอจักรู้ชัดว่า ชาติสิ้นแล้ว พรหมจรรย์อยู่จบแล้ว กิจที่ควรทำ ทำเสร็จแล้ว กิจอื่นเพื่อ ความเป็นอย่างนี้มิได้มี. ๑. โพธนสูตร ๒. เทสนาสูตร ๓. ฐานิยสูตร ๔. อโยนิโสสูตร ๕. อปริหานิยสูตร ๖. ขยสูตร ๗. นิโรธสูตร ๘. นิพเพธสูตร ๙. เอกธัมมสูตร ๑๐. อุทายิสูตร

sn46.30:5.1 #

สาธุ สาธุ อุทายิ✎ ร่าง

“Sādhu sādhu, udāyi.

“Good, good, Udāyī!

อ้างอิงสยามรัฐ 19.128 · พุทธชยันตี 17.1.182

sn46.30:5.2 #

เอโส หิ เต อุทายิ มคฺโค ปฏิลทฺโธ โย เต ภาวิโต พหุลีกโต ตถา ตถา วิหรนฺตํ ตถตฺตาย อุปเนสฺสติ ยถา ตฺวํ✎ ร่าง

Eso hi te, udāyi, maggo paṭiladdho, yo te bhāvito bahulīkato tathā tathā viharantaṁ tathattāya upanessati yathā tvaṁ:

For that is indeed the path that you acquired which, when developed and cultivated by you meditating in just such a way, will bring you to such a state that you will understand:

sn46.30:5.3 #

ขีณา ชาติ วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ @เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. สมฺปริวตฺเตนฺโต ฯ ๒ ม. ยุ. อภิสมิโต ฯ กตํ กรณียํ นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานิสฺสสีติ ฯ✎ ร่าง

‘khīṇā jāti, vusitaṁ brahmacariyaṁ, kataṁ karaṇīyaṁ, nāparaṁ itthattāyā’ti pajānissasī”ti.

‘Rebirth is ended, the spiritual journey has been completed, what had to be done has been done, there is nothing further for this place.’”

sn46.30:5.4 #

—

Dasamaṁ.

sn46.30:5.5 #

อุทายิวคฺโค ตติโย ฯ✎ ร่าง

Udāyivaggo tatiyo.

sn46.30:6.0 #

ตสฺสุทฺทานํ✎ ร่าง

Tassuddānaṁ

sn46.30:6.1 #

โพธนา ๑- เทสนาฏฺฐานา✎ ร่าง

Bodhāya desanā ṭhānā,

sn46.30:6.2 #

อโยนิโส จาปริหานิ✎ ร่าง

ayoniso cāparihānī;

sn46.30:6.3 #

ขโย นิโรโธ นิพฺเพโธ✎ ร่าง

Khayo nirodho nibbedho,

sn46.30:6.4 #

เอกธมฺโม อุทายินาติ ฯ✎ ร่าง

ekadhammo udāyināti.

sn46.31:0.1 #

—

Saṁyutta Nikāya 46.31

Linked Discourses 46.31

sn46.31:0.2 #

นีวรณวคฺโค จต✎ ร่าง

4. Nīvaraṇavagga

4. Hindrances

sn46.31:0.3 #

ุตฺ✎ ร่าง

Paṭhamakusalasutta

Skillful (1st)

sn46.31:1.1 #

โถ✎ ร่าง

“Ye keci, bhikkhave, dhammā kusalā kusalabhāgiyā kusalapakkhikā, sabbe te appamādamūlakā appamādasamosaraṇā; appamādo tesaṁ dhammānaṁ aggamakkhāyati.

“Mendicants, whatever qualities are skillful, part of the skillful, on the side of the skillful, all of them are rooted in diligence and meet at diligence, and diligence is said to be the best of them.

อ้างอิงPTS 5.91 · สยามรัฐ 19.129 · พุทธชยันตี 17.1.184