เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 574

เนื้อความทั้งข้อ

[๕๗๔] ครั้งนั้น ภิกษุเหล่านั้น เข้าไปยังอารามของพวกอัญญเดียรถีย์ปริพาชก ได้ ปราศรัยกับอัญญเดียรถีย์ปริพาชกเหล่านั้น ครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้ว จึงนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง พวกอัญญเดียรถีย์ปริพาชกได้พูดกะภิกษุเหล่านั้นว่า

sn46.54:2.1 #

อถ โข เต ภิกฺขู เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกมึสุ อุปสงฺกมิตฺวา เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ สมฺโมทึสุ✎ ร่าง

Atha kho te bhikkhū yena aññatitthiyānaṁ paribbājakānaṁ ārāmo tenupasaṅkamiṁsu; upasaṅkamitvā tehi aññatitthiyehi paribbājakehi saddhiṁ sammodiṁsu.

Then they went to the monastery of the wanderers of other religions and exchanged greetings with the wanderers there.

sn46.54:2.2 #

สมฺโมทนียํ กถํ สาราณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ ฯ เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข เต ภิกฺขู เต ๑- อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอตทโวจุํ ฯ✎ ร่าง

Sammodanīyaṁ kathaṁ sāraṇīyaṁ vītisāretvā ekamantaṁ nisīdiṁsu. Ekamantaṁ nisinne kho te bhikkhū aññatitthiyā paribbājakā etadavocuṁ:

When the greetings and polite conversation were over, they sat down to one side. The wanderers said to them:

sn46.54:3.1 #

—

“Samaṇo, āvuso, gotamo sāvakānaṁ evaṁ dhammaṁ deseti:

“Reverends, the ascetic Gotama teaches his disciples like this:

อ้างอิงPTS 5.116 · สยามรัฐ 19.160 · พุทธชยันตี 17.1.220