เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 678

เนื้อความทั้งข้อ

[๖๗๘] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้. สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ อัมพปาลิวัน ใกล้เมืองเวสาลี ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเหล่านั้น ทูลรับพระผู้มีพระภาค แล้ว พระผู้มีพระภาคได้ตรัสพระพุทธภาษิตว่า

sn47.1:1.2 #

เอวมฺเม สุตํ เอกํ สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ อมฺพปาลิวเน ฯ✎ ร่าง

ekaṁ samayaṁ bhagavā vesāliyaṁ viharati ambapālivane.

At one time the Buddha was staying near Vesālī, in Ambapālī’s Mango Grove.

sn47.1:1.3 #

ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ✎ ร่าง

Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi:

There the Buddha addressed the mendicants,

sn47.1:1.4 #

ภิกฺขโวติ ฯ✎ ร่าง

“bhikkhavo”ti.

“Mendicants!”

sn47.1:1.5 #

ภทนฺเตติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ ฯ✎ ร่าง

“Bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ.

“Venerable sir,” they replied.

sn47.1:1.6 #

ภควา เอตทโวจ✎ ร่าง

Bhagavā etadavoca:

The Buddha said this:

sn47.1:2.1 #

ฯ✎ ร่าง

“Ekāyanvāyaṁ, bhikkhave, maggo sattānaṁ visuddhiyā sokaparidevānaṁ samatikkamāya dukkhadomanassānaṁ atthaṅgamāya ñāyassa adhigamāya nibbānassa sacchikiriyāya, yadidaṁ—cattāro satipaṭṭhānā.

“Mendicants, the four kinds of mindfulness meditation are the path to convergence. They are in order to purify sentient beings, to get past sorrow and crying, to make an end of pain and sadness, to discover the system, and to realize extinguishment.