ตีหิ ภิกฺขเว องฺเคหิ สมนฺนาคโต มหาโจโร
สนฺธิมฺปิ ฉินฺทติ นิลฺโลปมฺปิ หรติ เอกาคาริกมฺปิ กโรติ
ปริปนฺเถปิ ติฏฺฐติ กตเมหิ ตีหิ อิธ ภิกฺขเว มหาโจโร
วิสมนิสฺสิโต จ โหติ คหนนิสฺสิโต จ โหติ พลวนิสฺสิโต
จ โหติ ฯ
{๔๙๐.๑} กถญฺจ ภิกฺขเว มหาโจโร วิสมนิสฺสิโต โหติ อิธ
ภิกฺขเว มหาโจโร นทีวิทุคฺคํ วา นิสฺสิโต โหติ ปพฺพตวิสมํ
วา เอวํ โข ภิกฺขเว มหาโจโร วิสมนิสฺสิโต โหติ ฯ
{๔๙๐.๒} กถญฺจ ภิกฺขเว มหาโจโร คหนนิสฺสิโต โหติ อิธ
ภิกฺขเว มหาโจโร ติณคหนํ วา นิสฺสิโต โหติ รุกฺขคหนํ วา โรธํ ๒-
วา มหาวนสณฺฑํ วา เอวํ โข ภิกฺขเว มหาโจโร คหนนิสฺสิโต โหติ ฯ
{๔๙๐.๓} กถญฺจ ภิกฺขเว มหาโจโร พลวนิสฺสิโต โหติ@เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. อิโต ปรํ อิเมหิ ตีหิ ภิกฺขเว ฐาเนหิ อาตปฺปํ กรณียนฺติ ทิสฺสติ ฯ@๒ โป. เคหํ ฯ ยุ. เคธํ ฯ
อิธ ภิกฺขเว มหาโจโร ราชานํ วา ราชมหามตฺตานํ วา นิสฺสิโต
โหติ ตสฺส เอวํ โหติ สเจ มํ โกจิ กิญฺจิ วกฺขติ อิเม เม ราชาโน
วา ราชมหามตฺตา วา ปริโยธาย อตฺถํ ภณิสฺสนฺตีติ สเจ นํ โกจิ
กิญฺจิ อาห ตฺยาสฺส ราชาโน วา ราชมหามตฺตา วา ปริโยธาย
อตฺถํ ภณนฺติ เอวํ โข ภิกฺขเว มหาโจโร พลวนิสฺสิโต โหติ ฯ
{๔๙๐.๔} อิเมหิ โข ภิกฺขเว ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต มหาโจโร
สนฺธิมฺปิ ฉินฺทติ นิลฺโลปมฺปิ หรติ เอกาคาริกมฺปิ กโรติ ปริปนฺเถปิ
ติฏฺฐติ ฯ เอวเมว โข ภิกฺขเว ตีหิ ธมฺเมหิ ๑- สมนฺนาคโต ปาปภิกฺขุ
ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ สาวชฺโช จ โหติ สานุวชฺโช วิญฺญูนํ
พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวติ กตเมหิ ตีหิ อิธ ภิกฺขเว ปาปภิกฺขุ
วิสมนิสฺสิโต จ โหติ คหนนิสฺสิโต จ พลวนิสฺสิโต จ ฯ
{๔๙๐.๕} กถญฺจ ภิกฺขเว ปาปภิกฺขุ วิสมนิสฺสิโต โหติ อิธ
ภิกฺขเว ปาปภิกฺขุ วิสเมน กายกมฺเมน สมนฺนาคโต โหติ วิสเมน
วจีกมฺเมน สมนฺนาคโต โหติ วิสเมน มโนกมฺเมน สมนฺนาคโต
โหติ เอวํ โข ภิกฺขเว ปาปภิกฺขุ วิสมนิสฺสิโต โหติ ฯ
{๔๙๐.๖} กถญฺจ ภิกฺขเว ปาปภิกฺขุ คหนนิสฺสิโต โหติ อิธ
ภิกฺขเว ปาปภิกฺขุ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ อนฺตคฺคาหิกาย ทิฏฺฐิยา
สมนฺนาคโต โหติ เอวํ โข ภิกฺขเว ปาปภิกฺขุ คหนนิสฺสิโต โหติ ฯ
{๔๙๐.๗} กถญฺจ ภิกฺขเว ปาปภิกฺขุ พลวนิสฺสิโต โหติ
อิธ ภิกฺขเว ปาปภิกฺขุ ราชานํ วา ราชมหามตฺตานํ วา นิสฺสิโต
โหติ ตสฺส เอวํ โหติ สเจ มํ โกจิ กิญฺจิ วกฺขติ อิเม เม
@เชิงอรรถ: ๑ ม. องฺเคหิ ฯ
ราชาโน วา ราชมหามตฺตา วา ปริโยธาย อตฺถํ ภณิสฺสนฺตีติ
สเจ นํ โกจิ กิญฺจิ อาห ตฺยาสฺส ราชาโน วา ราชมหามตฺตา
วา ปริโยธาย อตฺถํ ภณนฺติ เอวํ โข ภิกฺขเว ปาปภิกฺขุ
พลวนิสฺสิโต โหติ ฯ อิเมหิ โข ภิกฺขเว ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต
ปาปภิกฺขุ ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ สาวชฺโช จ โหติ
สานุวชฺโช วิญฺญูนํ พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวตีติ ฯ
จูฬวคฺโค ปญฺจโม ฯ
ตสฺสุทฺทานํ
สมฺมุขิฏฺฐานปจฺจยวตฺตํ ปเรสํ ปณฺฑิตสีลญฺจ
สงฺขตํ ปพฺพตาตปฺปํ มหาโจเรเนการสาติ ฯ
ปฐโม ปณฺณาสโก สมตฺโต ฯ
----------
ทุติยปณฺณาสโก
พฺราหฺมณว🤖 AI จับคู่
Atha kho dve brāhmaṇā jiṇṇā vuddhā mahallakā addhagatā vayoanuppattā vīsavassasatikā jātiyā yena bhagavā tenupasaṅkamiṁsu; upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṁ sammodiṁsu.
Then two old brahmins—elderly and senior, who were advanced in years and had reached the final stage of life, a hundred and twenty years old—went up to the Buddha, and exchanged greetings with him.
อ้างอิงสยามรัฐ 20.197 · ฉัฏฐสังคายนา 35.181 · พุทธชยันตี 18.280
—
Sammodanīyaṁ kathaṁ sāraṇīyaṁ vītisāretvā ekamantaṁ nisīdiṁsu. Ekamantaṁ nisinnā kho te brāhmaṇā bhagavantaṁ etadavocuṁ:
When the greetings and polite conversation were over, they sat down to one side, and said to the Buddha:
—
“mayamassu, bho gotama, brāhmaṇā jiṇṇā vuddhā mahallakā addhagatā vayoanuppattā vīsavassasatikā jātiyā;
“We brahmins, worthy Gotama, are old, elderly and senior, we’re advanced in years and have reached the final stage of life; we’re a hundred and twenty years old.
—
te camhā akatakalyāṇā akatakusalā akatabhīruttāṇā.
And we haven’t done what is good and skillful, nor have we made a shelter from fear.
—
Ovadatu no bhavaṁ gotamo, anusāsatu no bhavaṁ gotamo yaṁ amhākaṁ assa dīgharattaṁ hitāya sukhāyā”ti.
Advise us, worthy Gotama, instruct us! It will be for our lasting welfare and happiness.”
คฺโค🤖 AI จับคู่
“Taggha tumhe, brāhmaṇā, jiṇṇā vuddhā mahallakā addhagatā vayoanuppattā vīsavassasatikā jātiyā;
“Indeed, brahmins, you’re old, elderly and senior.
—
te cattha akatakalyāṇā akatakusalā akatabhīruttāṇā.
And you haven’t done what is good and skillful, nor have you made a shelter from fear.
—
Upanīyati kho ayaṁ, brāhmaṇā, loko jarāya byādhinā maraṇena.
This world is led onward by old age, sickness, and death.
—
Evaṁ upanīyamāne kho, brāhmaṇā, loke jarāya byādhinā maraṇena, yo idha kāyena saṁyamo vācāya saṁyamo manasā saṁyamo, taṁ tassa petassa tāṇañca leṇañca dīpañca saraṇañca parāyaṇañcāti.
But restraint here by way of body, speech, and mind is the shelter, asylum, island, refuge, and final haven for the departed.
—
Upanīyati jīvitamappamāyu,
This life, so very short, is led onward.
อ้างอิงสยามรัฐ 20.198
—
Jarūpanītassa na santi tāṇā;
One led on to old age has no shelter.
—
Etaṁ bhayaṁ maraṇe pekkhamāno,
Seeing this peril in death,
—
Puññāni kayirātha sukhāvahāni.
do good deeds that bring you joy.
—
Yodha kāyena saṁyamo,
The restraint practiced here—
อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 35.182
—
Vācāya uda cetasā;
of body, speech, and mind—
—
Taṁ tassa petassa sukhāya hoti,
leads the departed to happiness,
—
Yaṁ jīvamāno pakaroti puññan”ti.
as the good deeds done while living.”
ปฐโม🤖 AI จับคู่
Paṭhamaṁ.