เล่ม ๒๕ — ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ–ธรรมบท–อุทาน–อิติวุตตก–สุตตนิบาต ข้อ 59

เนื้อความทั้งข้อ

[๕๙] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้ สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ ป่ากุณฑิฐานวัน ใกล้พระนคร กุณฑิยา ก็สมัยนั้นแล พระนางสุปปวาสาพระธิดาของพระเจ้าโกลิยะทรงครรภ์ อยู่ถึง ๗ ปี มีครรภ์หลงอยู่ถึง ๗ วัน พระนางสุปปวาสานั้น ผู้อันทุกขเวทนา กล้าเผ็ดร้อนถูกต้องแล้วทรงอดกลั้นได้ด้วยการตรึก ๓ ข้อว่า พระผู้มีพระภาค พระองค์นั้นตรัสรู้ด้วยพระองค์โดยชอบหนอ ย่อมทรงแสดงธรรมเพื่อละทุกข์ เห็นปานนี้ พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น ปฏิบัติดีแล้วหนอ ปฏิบัติเพื่อละทุกข์เห็นปานนี้ นิพพานซึ่งเป็นที่ไม่มีทุกข์เห็นปานนี้เป็นสุขดีหนอ ฯ

ud2.8:0.1 #

—

Udāna 2.8

Heartfelt Sayings 2.8

ud2.8:0.2 #

—

Suppavāsāsutta

Suppavāsā

ud2.8:1.1 #

เอวมฺเม สุตํ ฯ✎ ร่าง

Evaṁ me sutaṁ—

So I have heard.

ud2.8:1.2 #

เอกํ สมยํ ภควา กุณฺฑิยายํ ๕- วิหรติ กุณฺฑิฏฺฐานวเน ๖- ฯ✎ ร่าง

ekaṁ samayaṁ bhagavā kuṇḍikāyaṁ viharati kuṇḍadhānavane.

At one time the Buddha was staying near Kuṇḍiyā in the Kuṇḍadhāna Grove.

ud2.8:1.3 #

เตน โข ปน สมเยน สุปฺปวาสา โกลิยธีตา สตฺต วสฺสานิ คพฺภํ ธาเรติ✎ ร่าง

Tena kho pana samayena suppavāsā koliyadhītā satta vassāni gabbhaṁ dhāreti.

Now at that time Suppavāsā the Koliyan had been pregnant for seven years, and in obstructed labor for seven days.

ud2.8:1.4 #

สตฺตาหํ มูฬฺหคพฺภา ฯ สา ทุกฺขาหิ ติปฺปาหิ กฏุกาหิ เวทนาหิ ผุฏฺฐา ตีหิ วิตกฺเกหิ อธิวาเสติ✎ ร่าง

Sattāhaṁ mūḷhagabbhā sā dukkhāhi tibbāhi kharāhi kaṭukāhi vedanāhi phuṭṭhā tīhi vitakkehi adhivāseti:

While suffering painful, sharp, severe, acute feelings, three thoughts helped her endure:

ud2.8:1.5 #

สมฺมาสมฺพุทฺโธ วต โส ๗- ภควา โย อิมสฺส เอวรูปสฺส ทุกฺขสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสติ✎ ร่าง

“sammāsambuddho vata so bhagavā yo imassa evarūpassa dukkhassa pahānāya dhammaṁ deseti;

“Oh! The Blessed One is indeed a fully awakened Buddha, who teaches the Dhamma for giving up suffering such as this.

ud2.8:1.6 #

สุปฏิปนฺโน วต ตสฺส ภควโต สาวกสงฺโฆ โย อิมสฺส เอวรูปสฺส ทุกฺขสฺส ปหานาย ปฏิปนฺโน✎ ร่าง

suppaṭipanno vata tassa bhagavato sāvakasaṅgho yo imassa evarūpassa dukkhassa pahānāya paṭipanno;

Oh! The Saṅgha of the Buddha’s disciples is indeed practicing well, who practice for giving up suffering such as this.

ud2.8:1.7 #

สุสุขํ วต✎ ร่าง

susukhaṁ vata taṁ nibbānaṁ yatthidaṁ evarūpaṁ dukkhaṁ na saṁvijjatī”ti.

Oh! Extinguishment is so very blissful, where such suffering as this is not found.”