เนื้อความทั้งข้อ
[๗๓] ครั้งนั้นแล ท่านพระยโสชะเข้าจำพรรษาแล้ว เรียกภิกษุ
ทั้งหลายมาว่า ดูกรท่านผู้มีอายุทั้งหลาย พระผู้มีพระภาคทรงใคร่ประโยชน์ ทรง
แสวงหาประโยชน์ ทรงอนุเคราะห์ ทรงอาศัยความอนุเคราะห์ ประณามเรา
ทั้งหลาย พระผู้มีพระภาคพึงทรงใคร่ประโยชน์แก่เราทั้งหลายผู้อยู่ด้วยประการ
ใด ขอเราทั้งหลายจงสำเร็จการอยู่ด้วยประการนั้นเถิด ภิกษุเหล่านั้นรับคำท่าน
พระยโสชะแล้ว ครั้งนั้นแล ภิกษุเหล่านั้นหลีกออกจากหมู่ ไม่ประมาท มี
ความเพียร มีใจเด็ดเดี่ยวอยู่ ทุกๆ รูปได้ทำให้แจ้งซึ่งวิชชา ๓ ภายในพรรษา
นั้นเอง ฯ
อถ โข อายสฺมา ยโสโช วสฺสูปคโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ✎ ร่าง
Atha kho āyasmā yasojo vassūpagato bhikkhū āmantesi:
Then Venerable Yasoja, having entered the rainy season, addressed the mendicants:
ภควตา มยํ อาวุโส ปณามิตา อตฺถกาเมน หิเตสินา
อนุกมฺปเกน อนุกมฺปํ อุปาทาย✎ ร่าง
“bhagavatā mayaṁ, āvuso, paṇāmitā atthakāmena hitesinā, anukampakena anukampaṁ upādāya.
“Out of sympathy, reverends, the Buddha dismissed us, wanting what’s best for us.
หนฺท มยํ อาวุโส ตถา วิหารํ
กปฺเปม ยถา โน วิหรตํ ภควา อตฺถกาโม ๓- อสฺสาติ ฯ✎ ร่าง
Handa mayaṁ, āvuso, tathā vihāraṁ kappema yathā no viharataṁ bhagavā attamano assā”ti.
Come, let us live in such a way that the Buddha would be pleased with us.”
เอวมาวุโสติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต ยโสชสฺส ปจฺจสฺโสสุํ✎ ร่าง
“Evamāvuso”ti kho te bhikkhū āyasmato yasojassa paccassosuṁ.
“Yes, reverend,” they replied.
ฯ✎ ร่าง
Sukhadukkhesu na vedhatī sa bhikkhū”ti.
trembles not at pleasure and pain.”
อถ
โข เต ภิกฺขู วูปกฏฺฐา อปฺปมตฺตา อาตาปิโน ปหิตตฺตา
วิหรนฺตา เตเนวนฺตรวสฺเสน สพฺเพเยว ติสฺโส วิชฺชา สจฺฉากํสุ ฯ✎ ร่าง
Atha kho te bhikkhū vūpakaṭṭhā appamattā ātāpino pahitattā viharantā tenevantaravassena sabbeva tisso vijjā sacchākaṁsu.
Then those mendicants, living alone, withdrawn, diligent, keen, and resolute, all realized the three knowledges in that same rainy season.