เล่ม ๒๗ — ขุททกนิกาย ชาดก ๑ (เอก–ติงสนิบาต) ข้อ 2002

เนื้อความทั้งข้อ

[๒๐๐๒] ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติเทพ พราหมณ์ทั้งหลายผู้มีศีล เป็นพหูสูต งด เว้นจากเมถุนถรรม ที่สมควรจะบริโภคโภชนาหารของพระองค์นั้นหาได้ ยาก ข้าแต่พระมหาราชา ข้าพระพุทธเจ้าได้สดับมาว่า ชาติพราหมณ์ มี ๑๐ ชาติ ขอพระองค์จงทรงสดับการจำแนกแจกแจงชาติพราหมณ์เหล่า นั้น ของข้าพระองค์. ชนทั้งหลายถือเอาร่วมยาอันเต็มไปด้วยรากไม้ ปิดเรียบร้อย ปิดสลากบอกสรรพคุณยาไว้ รดน้ำมนต์และร่ายมนต์. ข้าแต่พระราชา ชนเหล่านั้นแม้จะเป็นเหมือนกับหมอ ก็ยังเรียกกันว่า เป็นพราหมณ์ ข้าแต่พระมหาราชา ข้าพระพุทธเจ้ากราบทูลถึงพราหมณ์ พวกนั้นแก่พระองค์แล้ว เราจะต้องการพราหมณ์เช่นนั้นหรือหาไม่ พระเจ้าข้า?

ja495:3.1 #

ทุลฺลภา พฺราหฺมณา เทว✎ ร่าง

“Dullabhā brāhmaṇā deva,

ja495:3.2 #

สีลวนฺโต พหุสฺสุตา✎ ร่าง

sīlavanto bahussutā;

ja495:3.3 #

วิรตา เมถุนา ธมฺมา✎ ร่าง

Viratā methunā dhammā,

ja495:3.4 #

เย เต ภุญฺเชยฺยุ โภชนํ ฯ✎ ร่าง

ye te bhuñjeyyu bhojanaṁ.

ja495:4.1 #

ทส ขลุ มหาราช✎ ร่าง

Dasa khalu mahārāja,

ja495:4.2 #

ยา ตา พฺราหฺมณชาติโย✎ ร่าง

yā tā brāhmaṇajātiyo;

ja495:4.3 #

เตสํ วิภงฺควิจยํ✎ ร่าง

Tesaṁ vibhaṅgaṁ vicayaṁ,

ja495:4.4 #

วิตฺถาเรน สุโณหิ เม ฯ✎ ร่าง

vitthārena suṇohi me.

ja495:5.1 #

ปสิพฺพเก คเหตฺวาน✎ ร่าง

Pasibbake gahetvāna,

ja495:5.2 #

ปุณฺเณ มูลสฺส สํวุเต✎ ร่าง

puṇṇe mūlassa saṁvute;

ja495:5.3 #

โอสธิกาเย ๒- คนฺเถนฺติ✎ ร่าง

Osadhikāyo ganthenti,

ja495:5.4 #

นฺหาปยนฺติ ๓- ชปนฺติ จ ฯ✎ ร่าง

nhāpayanti japanti ca.

ja495:6.1 #

ติกิจฺฉกสมา ราช✎ ร่าง

Tikicchakasamā rāja,

ja495:6.2 #

เตปิ วุจฺจนฺติ พฺราหฺมณา✎ ร่าง

tepi vuccanti brāhmaṇā;

ja495:6.3 #

อกฺขาตา เต มหาราช✎ ร่าง

Akkhātā te mahārāja,

ja495:6.4 #

ตาทิเส นิปตามเส ฯ✎ ร่าง

tādise nipatāmase”.