เล่ม ๒ — วินัยปิฎก มหาวิภังค์ ๒ (ปาจิตตีย์–เสขิยะ) ข้อ 174

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๗๔] ที่ชื่อว่า สัมปชานมุสาวาท ได้แก่ วาจา เสียงที่เปล่ง ถ้อยคำเป็นแนวทาง การเปล่งวาจา เจตนาที่ให้เขาเข้าใจทางวาจา ของบุคคลผู้จงใจจะพูดให้คลาดจากความจริง ได้แก่ คำพูดของอนารยชน ๘ อย่าง คือ ไม่เห็น พูดว่าข้าพเจ้าเห็น ๑, ไม่ได้ยิน พูดว่าข้าพเจ้า ได้ยิน ๑, ไม่ทราบ พูดว่าข้าพเจ้าทราบ ๑, ไม่รู้ พูดว่าข้าพเจ้ารู้ ๑, เห็น พูดว่าข้าพเจ้าไม่เห็น ๑, ได้ยิน พูดว่าข้าพเจ้าไม่ได้ยิน ๑, ทราบ พูดว่าข้าพเจ้าไม่ทราบ ๑, รู้ พูดว่าข้าพเจ้าไม่รู้ ๑.

pc1:2.1.1 #

สมฺปชานมุสาวาโท นาม✎ ร่าง

Sampajānamusāvādo nāma

อ้างอิงสยามรัฐ 2.155 · ฉัฏฐสังคายนา 88.3

pc1:2.1.2 #

วิสํวาทนปุเรกฺขารสฺส วาจา คีรา พฺยปโถ วจีเภโท วาจสิกา วิญฺญตฺติ อฏฺฐ อนริยโวหารา อทิฏฺฐํ ทิฏฺฐํ เมติ อสฺสุตํ สุตํ เมติ อมุตํ มุตํ เมติ อวิญฺญาตํ วิญฺญาตํ เมติ ทิฏฺฐํ อทิฏฺฐํ เมติ สุตํ อสฺสุตํ @เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. หตฺถกํ สกฺยปุตฺตํ อเนกปริยาเยน วิครหิตฺวา ฯ เอวมีทิเสสุ สิกฺขาปเทสุ ฯ เมติ มุตํ อมุตํ เมติ วิญฺญาตํ อวิญฺญาตํ เมติ ฯ✎ ร่าง

visaṁvādanapurekkhārassa vācā, girā, byappatho, vacībhedo, vācasikā viññatti, aṭṭha anariyavohārā—adiṭṭhaṁ diṭṭhaṁ meti, assutaṁ sutaṁ meti, amutaṁ mutaṁ meti, aviññātaṁ viññātaṁ meti, diṭṭhaṁ adiṭṭhaṁ meti, sutaṁ assutaṁ meti, mutaṁ amutaṁ meti, viññātaṁ aviññātaṁ meti.