เล่ม ๑๐ — ทีฆนิกาย มหาวรรค ข้อ 147

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๔๗] เมื่อพระผู้มีพระภาคเสด็จปรินิพพานแล้ว พร้อมกับการเสด็จ ปรินิพพาน ท้าวสักกะจอมเทพ ได้ตรัสพระคาถานี้ความว่า สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ มีความเกิดขึ้นและเสื่อมไปเป็น ธรรมดา บังเกิดขึ้นแล้ว ย่อมดับไป ความเข้าไปสงบสังขาร เหล่านั้น เป็นสุข ฯ

dn16:6.10.9 #

ปรินิพฺพุเต ภควติ สห ปรินิพฺพานา สกฺโก เทวานมินฺโท อิมํ คาถํ อภาสิ✎ ร่าง

Parinibbute bhagavati saha parinibbānā sakko devānamindo imaṁ gāthaṁ abhāsi:

เมื่อพระผู้มีพระภาคเสด็จปรินิพพานแล้ว พร้อมกับการเสด็จปรินิพพาน ท้าวสักกะจอมเทพ ได้ตรัสพระคาถานี้ความว่า🤖 AI จับคู่

When the Buddha was fully quenched, Sakka, lord of gods, spoke this verse:

dn16:6.10.10 #

อนิจฺจา วต สงฺขารา✎ ร่าง

“Aniccā vata saṅkhārā,

สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ🤖 AI จับคู่

“Oh! Conditions are impermanent,

dn16:6.10.11 #

อุปฺปาทวยธมฺมิโน✎ ร่าง

uppādavayadhammino;

มีความเกิดขึ้นและเสื่อมไปเป็นธรรมดา🤖 AI จับคู่

their nature is to rise and fall;

dn16:6.10.12 #

อุปฺปชฺชิตฺวา นิรุชฺฌนฺติ✎ ร่าง

Uppajjitvā nirujjhanti,

บังเกิดขึ้นแล้ว ย่อมดับไป🤖 AI จับคู่

having arisen, they cease;

dn16:6.10.13 #

เตสํ วูปสโม สุโขติ ฯ✎ ร่าง

tesaṁ vūpasamo sukho”ti.

ความเข้าไปสงบสังขารเหล่านั้น เป็นสุข ฯ🤖 AI จับคู่

their settling is blissful.”