เล่ม ๑๔ — มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ ข้อ 457

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๕๗] ดูกรอนุรุทธะ เรานั้นผู้ไม่ประมาท ฯลฯ ดูกรอนุรุทธะ เรานั้นได้ มีความรู้ ดังนี้ว่า ความชั่วหยาบแล เกิดขึ้นแล้วแก่เรา ก็ความชั่วหยาบเป็นเหตุ สมาธิของเราจึงเคลื่อน เมื่อสมาธิเคลื่อนแล้ว แสงสว่างและการเห็นรูปจึงหาย ไปได้ เราจักทำให้ไม่เกิดวิจิกิจฉา อมนสิการ ถีนมิทธะ ความหวาดเสียว ความตื่นเต้น และความชั่วหยาบขึ้นแก่เราได้อีก ฯ

mn128:21.1 #

โส โข อหํ อนุรุทฺธา ฯเปฯ✎ ร่าง

So kho ahaṁ, anuruddhā …pe…

While meditating …

mn128:21.2 #

ตสฺส มยฺหํ อนุรุทฺธา เอตทโหสิ✎ ร่าง

tassa mayhaṁ, anuruddhā, etadahosi:

mn128:21.3 #

ทุฏฺฐุลฺลํ โข เม อุทปาทิ ทุฏฺฐุลฺลาธิกรณญฺจ ปน เม สมาธิ จวิ✎ ร่าง

‘duṭṭhullaṁ kho me udapādi, duṭṭhullādhikaraṇañca pana me samādhi cavi.

‘Discomfort arose in me …

mn128:21.4 #

สมาธิมฺหิ จุเต โอภาโส อนฺตรธายติ ทสฺสนญฺจ รูปานํ ฯ✎ ร่าง

Samādhimhi cute obhāso antaradhāyati dassanañca rūpānaṁ.

mn128:21.5 #

โสหํ ตถา กริสฺสามิ ยถา เม ปุน น วิจิกิจฺฉา อุปฺปชฺชิสฺสติ น อมนสิกาโร น ถีนมิทฺธํ น ฉมฺภิตตฺตํ น อุพฺพิลํ น ทุฏฺฐุลฺลนฺติ ฯ✎ ร่าง

Sohaṁ tathā karissāmi yathā me puna na vicikicchā uppajjissati, na amanasikāro, na thinamiddhaṁ, na chambhitattaṁ, na uppilaṁ, na duṭṭhullan’ti.

I’ll make sure that neither doubt nor loss of focus nor dullness and drowsiness nor terror nor elation nor discomfort will arise in me again.’