เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 440

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๔๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน อันเป็นสถาน ที่พระราชทานเหยื่อแก่กระแต เขตกรุงราชคฤห์ ฯ ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ดังนี้ ฯ ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคแล้ว พระผู้มีพระภาคได้ตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย อายุของมนุษย์ทั้งหลายนี้ น้อยนัก จำต้องไปสู่สัมปรายภพ ควรทำกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์ สัตว์ ผู้เกิดมาแล้วจะไม่ตายไม่มี ดูกรภิกษุทั้งหลาย คนที่เป็นอยู่นาน ย่อมเป็นอยู่ได้ เพียงร้อยปี หรือจะอยู่เกินไปได้บ้าง ก็มีน้อย ฯ

sn4.9:1.2 #

เอวมฺเม สุตํ เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ เวฬุวเน กลนฺทกนิวาเป ฯ✎ ร่าง

ekaṁ samayaṁ bhagavā rājagahe viharati veḷuvane kalandakanivāpe.

At one time the Buddha was staying near Rājagaha, in the Bamboo Grove, the squirrels’ feeding ground.

sn4.9:1.3 #

ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ✎ ร่าง

Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi:

There the Buddha addressed the mendicants,

sn4.9:1.4 #

ภิกฺขโวติ ฯ✎ ร่าง

“bhikkhavo”ti.

“Mendicants!”

sn4.9:1.5 #

ภทนฺเตติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ ฯ✎ ร่าง

“Bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ.

“Venerable sir,” they replied.

sn4.9:1.6 #

ภควา เอตทโวจ✎ ร่าง

Bhagavā etadavoca:

The Buddha said this:

sn4.9:2.1 #

อปฺปมิทํ ภิกฺขเว มนุสฺสานํ อายุ✎ ร่าง

“Appamidaṁ, bhikkhave, manussānaṁ āyu.

“Mendicants, the lifespan of humans is short.

sn4.9:2.2 #

คมนีโย สมฺปราโย กตฺตพฺพํ กุสลํ จริตพฺพํ พฺรหฺมจริยํ✎ ร่าง

Gamanīyo samparāyo, kattabbaṁ kusalaṁ, caritabbaṁ brahmacariyaṁ.

You must go to the next life. So you should do what is skillful, you should practice the spiritual life.

sn4.9:2.3 #

นตฺถิ ชาตสฺส อมรณํ✎ ร่าง

Natthi jātassa amaraṇaṁ.

No-one born is immortal.

sn4.9:2.4 #

โย ภิกฺขเว จิรํ ชีวติ โส วสฺสสตํ อปฺปํ วา ภิยฺโยติ ฯ✎ ร่าง

Yo, bhikkhave, ciraṁ jīvati, so vassasataṁ appaṁ vā bhiyyo”ti.

A long life is a hundred years or a little more.”