เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 504

เนื้อความทั้งข้อ

[๕๐๔] ครั้นแล้ว มารผู้มีบาปได้ภาษิตคาถาอันเป็นที่ตั้งแห่งความเบื่อ- *หน่ายเหล่านี้ ในสำนักพระผู้มีพระภาคว่า ฝูงกาเห็นก้อนหินมีสีดุจมันข้น จึงบินเข้าไปใกล้ด้วยเข้าใจว่า เราทั้งหลาย พึงประสบอาหารในที่นี้เป็นแน่ ความยินดีพึงมี โดยแท้ ฯ เมื่อพยายามอยู่ไม่ได้อาหารสมประสงค์ในที่นั้น จึงบิน หลีกไป ฯ ข้าแต่พระโคดม ข้าพระองค์ก็เหมือนกามาพบศิลา ฉะนั้น ขอหลีกไป ฯ ครั้งนั้นแล มารผู้มีบาปครั้นกล่าวคาถาอันเป็นที่ตั้งแห่งความเบื่อหน่าย เหล่านี้ ในสำนักพระผู้มีพระภาคแล้ว จึงหลีกจากที่นั้น ไปนั่งขัดสมาธิที่พื้นดิน ไม่ไกลจากพระผู้มีพระภาค เป็นผู้นิ่ง เก้อเขิน คอตก ก้มหน้า ซบเซา หมด ปฏิภาณ เอาไม้ขีดแผ่นดินอยู่ ฯ

sn4.24:8.8 #

อถ โข มาโร ปาปิมา ภควโต สนฺติเก อิมา นิพฺเพชนียา คาถาโย อภาสิ✎ ร่าง

Atha kho māro pāpimā bhagavato santike imā nibbejanīyā gāthāyo abhāsi:

Then Māra the Wicked recited these verses of disappointment in the Buddha’s presence:

sn4.24:9.1 #

เมทวณฺณญฺจ ปาสาณํ✎ ร่าง

“Medavaṇṇañca pāsāṇaṁ,

“A crow once circled a stone

sn4.24:9.2 #

วายโส อนุปริยคา✎ ร่าง

vāyaso anupariyagā;

that looked like a lump of fat.

sn4.24:9.3 #

อเปตฺถ มุทุ วินฺเทม✎ ร่าง

Apettha muduṁ vindema,

‘Perhaps I’ll find something tender,’ it thought,

sn4.24:9.4 #

อปิ อสฺสาทนา สิยา✎ ร่าง

api assādanā siyā.

‘perhaps there’s something tasty.’

sn4.24:10.1 #

อลทฺธา ตตฺถ อสฺสาทํ✎ ร่าง

Aladdhā tattha assādaṁ,

But finding nothing tasty,

sn4.24:10.2 #

วายมนฺโต ๔- อปกฺกเม✎ ร่าง

vāyasetto apakkame;

the crow left that place.

sn4.24:10.3 #

กาโกว เสลํ อาสชฺช✎ ร่าง

Kākova selamāsajja,

Like the crow that pecked the stone,

sn4.24:10.4 #

นิพฺพิชฺชาเปม โคตมาติ ฯ✎ ร่าง

nibbijjāpema gotamā”ti.

I leave Gotama disappointed.”

sn4.25:0.1 #

—

Saṁyutta Nikāya 4.25

Linked Discourses 4.25

sn4.25:0.2 #

—

3. Tatiyavagga

3. Māra

sn4.25:0.3 #

—

Māradhītusutta

Māra’s Daughters

sn4.25:1.1 #

อถ โข มาโร ปาปิมา ภควโต สนฺติเก อิมา นิพฺเพชนียา คาถาโย ภาสิตฺวา ๕- ตมฺหา ฐานา อปกฺกมฺม ภควโต อวิทูเร ปฐวิยํ ปลฺลงฺเกน นิสีทิ ตุณฺหีภูโต มงฺกุภูโต ปตฺตกฺขนฺโธ อโธมุโข ปชฺฌายนฺโต อปฺปฏิภาโณ กฏฺเฐน ภูมึ วิลิขนฺโต ฯ ปญฺจมํ มารธีตุสุตฺตํ✎ ร่าง

Atha kho māro pāpimā bhagavato santike imā nibbejanīyā gāthāyo abhāsitvā tamhā ṭhānā apakkamma bhagavato avidūre pathaviyaṁ pallaṅkena nisīdi tuṇhībhūto maṅkubhūto pattakkhandho adhomukho pajjhāyanto appaṭibhāno kaṭṭhena bhūmiṁ vilikhanto.

And then Māra the Wicked, after reciting these verses of disillusionment in the Buddha’s presence, left that place. He sat cross-legged on the ground not far from the Buddha, silent, dismayed, shoulders drooping, downcast, depressed, with nothing to say, scratching the ground with a stick.

อ้างอิงสยามรัฐ 15.182 · ฉัฏฐสังคายนา 23.146 · พุทธชยันตี 13.226