เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 646

เนื้อความทั้งข้อ

[๖๔๖] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ภิกษุใดเป็นคนมีปัญญา ตั้งมั่นอยู่ในศีล อบรมจิตและปัญญา ให้เจริญ มีความเพียร มีปัญญารักษาตน ภิกษุนั้นพึงสาง ตัณหาพายุ่งนี้ได้ ราคะโทสะและอวิชชา อันชนเหล่าใด สำรอกแล้ว ชนเหล่านั้นเป็นพระอรหันต์ มีอาสวะสิ้นแล้ว ตัณหาพายุ่งอันชนเหล่านั้นสางได้แล้ว นามและรูปย่อมดับไป ไม่เหลือในที่ใด ปฏิฆสัญญา รูปสัญญา และตัณหาพายุ่ง นั่น ย่อมขาดไปในที่นั้น ฯ

sn7.6:3.1 #

สีเล ปติฏฺฐาย นโร สปญฺโญ✎ ร่าง

“Sīle patiṭṭhāya naro sapañño,

“A wise person grounded in ethics,

sn7.6:3.2 #

จิตฺตํ ปญฺญญฺจ ภาวยํ✎ ร่าง

Cittaṁ paññañca bhāvayaṁ;

developing the mind and wisdom,

sn7.6:3.3 #

อาตาปี นิปโก ภิกฺขุ✎ ร่าง

Ātāpī nipako bhikkhu,

a keen and alert mendicant—

sn7.6:3.4 #

โส อิมํ วิชฏเย ชฏํ✎ ร่าง

So imaṁ vijaṭaye jaṭaṁ.

they can untangle this tangle.

sn7.6:4.1 #

เยสํ ราโค จ โทโส จ✎ ร่าง

Yesaṁ rāgo ca doso ca,

Those in whom greed, hate, and ignorance

sn7.6:4.2 #

อวิชฺชา จ วิราชิตา✎ ร่าง

avijjā ca virājitā;

have faded away;

sn7.6:4.3 #

ขีณาสวา อรหนฺโต✎ ร่าง

Khīṇāsavā arahanto,

the perfected ones with defilements ended—

sn7.6:4.4 #

เตสํ วิชฏิตา ชฏา✎ ร่าง

tesaṁ vijaṭitā jaṭā.

they have untangled the tangle.

sn7.6:5.1 #

ยตฺถ นามญฺจ รูปญฺจ✎ ร่าง

Yattha nāmañca rūpañca,

Where name and form

อ้างอิงพุทธชยันตี 13.296

sn7.6:5.2 #

อเสสํ อุปรุชฺฌติ✎ ร่าง

asesaṁ uparujjhati;

cease with no residue left behind;

sn7.6:5.3 #

ปฏิฆรูปสญฺญา จ✎ ร่าง

Paṭighaṁ rūpasaññā ca,

as well as impingement and perception of form:

sn7.6:5.4 #

เอตฺเถสา ฉิชฺชเต ชฏาติ ฯ✎ ร่าง

etthesā chijjate jaṭā”ti.

it’s there that the tangle is cut.”