เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 784

เนื้อความทั้งข้อ

[๗๘๔] ครั้งนั้นแล ภิกษุนั้นได้ฟังเสียงกึกก้องแห่งดนตรี อันบุคคลตี และบรรเลงแล้วในเมืองเวสาลี คร่ำครวญอยู่ ได้ภาษิตคาถานี้ในเวลานั้นว่า เราเป็นคนๆ เดียวอยู่ในป่า ประดุจท่อนไม้ที่เขาทิ้งแล้วในป่า ฉะนั้น ใครจะเป็นผู้ลามกกว่าเราในราตรีเช่นนี้หนอ ฯ

sn9.9:1.3 #

อถ โข โส ภิกฺขุ เวสาลิยํ ตุริย ตาฬิต วาทิตนิคฺโฆสสทฺทํ@เชิงอรรถ: ๑ ม. เอตฺถนฺตเร วชฺชิปุตฺตโกติ อตฺถิ ฯ ๒ ม. ยุ. อ. สพฺพรตฺติจาโร ฯ สุตฺวา ปริเทวมาโน ตายํ เวลายํ อิมํ คาถํ อภาสิ✎ ร่าง

Atha kho so bhikkhu vesāliyā tūriyatāḷitavāditanigghosasaddaṁ sutvā paridevamāno tāyaṁ velāyaṁ imaṁ gāthaṁ abhāsi:

Then that mendicant, complaining at the noise of musical instruments being beaten and played, on that occasion spoke this verse:

sn9.9:2.1 #

เอกกา มยํ อรญฺเญ วิหราม✎ ร่าง

“Ekakā mayaṁ araññe viharāma,

“We dwell alone in the wilderness,

sn9.9:2.2 #

อปวิฏฺฐํว ๑- วนสฺมึ ทารุกํ✎ ร่าง

Apaviddhaṁva vanasmiṁ dārukaṁ;

like a log dumped in the forest.

sn9.9:2.3 #

เอตาทิสิกาย รตฺติยา✎ ร่าง

Etādisikāya rattiyā,

On a night like this,

sn9.9:2.4 #

โก สุ นามเมฺหหิ ปาปิโยติ ฯ✎ ร่าง

Ko su nāmamhehi pāpiyo”ti.

who’s worse off than me?”