เล่ม ๑๖ — สังยุตตนิกาย นิทานวรรค ข้อ 114

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๑๔] ถูกละๆ สารีบุตร ตามที่เธอพยากรณ์ความข้อนั้นโดยย่อ ก็ ได้ใจความดังนี้ว่า อาสวะเหล่าใดอันพระสมณะกล่าวแล้ว ข้าพเจ้าไม่สงสัย ไม่ เคลือบแคลง ในอาสวะเหล่านั้นว่า อาสวะเหล่านั้น ข้าพเจ้าละได้แล้วหรือยัง ฯ ครั้นพระผู้มีพระภาคผู้พระสุคตตรัสดังนี้แล้ว เสด็จลุกขึ้นจากพุทธอาสน์ เสด็จเข้าไปยังพระวิหาร ฯ

sn12.32:15.1 #

สาธุ สาธุ สารีปุตฺต✎ ร่าง

“Sādhu sādhu, sāriputta.

“Good, good, Sāriputta!

อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 24.48

sn12.32:15.2 #

อยมฺปิ ๑- โข สารีปุตฺต ปริยาโย เอตสฺเสว อตฺถสฺส สงฺขิตฺเตน เวยฺยากรณาย✎ ร่าง

Ayampi kho sāriputta, pariyāyo etasseva atthassa saṅkhittena veyyākaraṇāya—

The same point may also be briefly explained in this way:

sn12.32:15.3 #

เย อาสวา สมเณน วุตฺตา เตสฺวาหํ น กงฺขามิ เต เม ปหีนาติ น วิจิกิจฺฉามีติ ฯ✎ ร่าง

ye āsavā samaṇena vuttā tesvāhaṁ na kaṅkhāmi, te me pahīnāti na vicikicchāmī”ti.

‘I have no uncertainty regarding the defilements spoken of by the ascetic. I have no doubt that I’ve given them up.’”

sn12.32:15.4 #

อิทมโวจ ภควา✎ ร่าง

Idamavoca bhagavā.

That is what the Buddha said.

sn12.32:15.5 #

อิทํ วตฺวาน สุคโต อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปาวิสิ ฯ✎ ร่าง

Idaṁ vatvā sugato uṭṭhāyāsanā vihāraṁ pāvisi.

When he had spoken, the Holy One rose from his seat and entered his dwelling.