เล่ม ๑๖ — สังยุตตนิกาย นิทานวรรค ข้อ 312

เนื้อความทั้งข้อ

[๓๑๒] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน ความทุกข์ที่หมดไป สิ้น ไปนี้แหละ ของบุคคลผู้เป็นพระอริยสาวก สมบูรณ์ด้วยทิฐิ ตรัสรู้แล้ว มีมาก กว่า ส่วนที่เหลือมีประมาณน้อย ความที่ทุกข์เป็นสภาพยิ่งใน ๗ อัตภาพ เมื่อ เทียบเข้ากับกองทุกข์ที่หมดสิ้นไปอันมีในก่อน ไม่เข้าถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ เสี้ยว ที่ ๑๐๐๐ เสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐ ดูกรภิกษุทั้งหลาย การตรัสรู้ธรรมให้สำเร็จประโยชน์ ใหญ่อย่างนี้แล การได้ธรรมจักษุให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้ ฯ

sn13.1:2.4 #

เอวเมว โข ภิกฺขเว อริยสาวกสฺส ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส อภิสเมตาวิโน เอตเทว พหุตรํ ทุกฺขํ ยทิทํ ปริกฺขีณํ ปริยาทินฺนํ✎ ร่าง

“Evameva kho, bhikkhave, ariyasāvakassa diṭṭhisampannassa puggalassa abhisametāvino etadeva bahutaraṁ dukkhaṁ yadidaṁ parikkhīṇaṁ pariyādiṇṇaṁ;

“In the same way, for a noble disciple accomplished in view, an individual with comprehension, the suffering that’s over and done with is more,

sn13.1:2.5 #

อปฺปมตฺตกํ อวสิฏฺฐํ✎ ร่าง

appamattakaṁ avasiṭṭhaṁ.

what’s left is tiny.

sn13.1:2.6 #

เนว สติมํ กลํ อุเปติ น สหสฺสิมํ กลํ อุเปติ น สตสหสฺสิมํ กลํ อุเปติ ปุริมํ ทุกฺขกฺขนฺธํ ปริกฺขีณํ ปริยาทินฺนํ อุปนิธาย ยทิทํ สตฺตกฺขตฺตุปรมตา ฯ✎ ร่าง

Neva satimaṁ kalaṁ upeti na sahassimaṁ kalaṁ upeti na satasahassimaṁ kalaṁ upeti purimaṁ dukkhakkhandhaṁ parikkhīṇaṁ pariyādiṇṇaṁ upanidhāya yadidaṁ sattakkhattuṁparamatā.

Compared to the mass of suffering in the past that’s over and done with, it’s not nearly a hundredth, a thousandth, or a hundred thousandth part, since there are at most seven more lives.

sn13.1:2.7 #

เอวํ มหตฺถิโย โข ภิกฺขเว ธมฺมาภิสมโย✎ ร่าง

Evaṁ mahatthiyo kho, bhikkhave, dhammābhisamayo;

That’s how very beneficial it is to comprehend the teaching

sn13.1:2.8 #

เอวํ มหตฺถิโย ธมฺมจกฺขุปฏิลาโภติ ฯ✎ ร่าง

evaṁ mahatthiyo dhammacakkhupaṭilābho”ti.

and gain the vision of the teaching.”

sn13.1:2.9 #

ปฐมํ ฯ✎ ร่าง

Paṭhamaṁ.

sn13.2:0.1 #

—

Saṁyutta Nikāya 13.2

Linked Discourses 13.2

sn13.2:0.2 #

—

1. Abhisamayavagga

1. Comprehension