เล่ม ๑๖ — สังยุตตนิกาย นิทานวรรค ข้อ 421

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๒๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของท่าน อนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคตรัสเรียก ภิกษุทั้งหลาย ... แล้วได้ตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย สงสารนี้กำหนดที่สุดเบื้องต้น เบื้องปลายไม่ได้ เมื่อเหล่าสัตว์ผู้มีอวิชชาเป็นที่กางกั้น มีตัณหาเป็นเครื่องประกอบ ไว้ ท่องเที่ยวไปมาอยู่ ที่สุดเบื้องต้นย่อมไม่ปรากฏ ฯ

sn15.1:1.2 #

เอวมฺเม สุตํ เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม ฯ✎ ร่าง

ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.

At one time the Buddha was staying near Sāvatthī in Jeta’s Grove, Anāthapiṇḍika’s monastery.

sn15.1:1.3 #

ตตฺร โข✎ ร่าง

Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi:

There the Buddha addressed the mendicants,

sn15.1:1.4 #

ฯ✎ ร่าง

“bhikkhavo”ti.

“Mendicants!”

sn15.1:1.5 #

เปฯ✎ ร่าง

“Bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ.

“Venerable sir,” they replied.

sn15.1:1.6 #

เอตทโวจ✎ ร่าง

Bhagavā etadavoca:

The Buddha said this:

sn15.1:1.7 #

อนมตคฺโคยํ ภิกฺขเว สํสาโร✎ ร่าง

“Anamataggoyaṁ, bhikkhave, saṁsāro.

“Mendicants, this transmigration has no known beginning.

sn15.1:1.8 #

ปุพฺพา โกฏิ น ปญฺญายติ อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสญฺโญชนานํ สนฺธาวตํ สํสรตํ ฯ✎ ร่าง

Pubbā koṭi na paññāyati avijjānīvaraṇānaṁ sattānaṁ taṇhāsaṁyojanānaṁ sandhāvataṁ saṁsarataṁ.

No first point is found of sentient beings roaming and transmigrating, shrouded by ignorance and fettered by craving.