เนื้อความทั้งข้อ
[๖๗๗] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้-
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของท่าน
อนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี สมัยนั้นแล ภิกษุใหม่รูปหนึ่ง เข้าไป
สู่สกุลเกินเวลา ภิกษุทั้งหลายจึงกล่าวกะเธออย่างนี้ว่า ท่านผู้มีอายุ อย่าเข้าไปสู่
สกุลเกินเวลาเลย เธอถูกพวกภิกษุทั้งหลายว่ากล่าวอยู่ จึงกล่าวอย่างนี้ว่า ก็ภิกษุ
ชั้นเถระเหล่านี้จักสำคัญสกุลทั้งหลายว่า ควรเข้าไปหา ส่วนเราไฉนจักเข้าไป
ไม่ได้ ครั้งนั้นแล พวกภิกษุมากรูปด้วยกันเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ
ครั้นเข้าไปเฝ้าแล้วถวายบังคมแล้วนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นภิกษุเหล่านั้นนั่ง
เรียบร้อยแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ภิกษุใหม่
รูปหนึ่งในพระธรรมวินัยนี้ เข้าไปสู่สกุลเกินเวลา ภิกษุทั้งหลายกล่าวกะเธออย่าง
นี้ว่า ท่านผู้มีอายุ อย่าเข้าไปสู่สกุลเกินเวลาเลย เธอเมื่อถูกภิกษุว่ากล่าวอยู่ ได้
กล่าวอย่างนี้ว่า ก็ภิกษุชั้นเถระเหล่านี้ จักสำคัญสกุลทั้งหลายว่า ควรเข้าไปหา
ส่วนเราไฉนจักเข้าไปไม่ได้ ฯ
เอวมฺเม สุตํ✎ ร่าง
Evaṁ me sutaṁ—
So I have heard.
เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน
อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม ฯ✎ ร่าง
ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.
At one time the Buddha was staying near Sāvatthī in Jeta’s Grove, Anāthapiṇḍika’s monastery.
เตน โข ปน สมเยนาญฺญตโร
นโว ภิกฺขุ อติเวลํ กุลานิ อุปสงฺกมติ ฯ✎ ร่าง
Tena kho pana samayena aññataro navo bhikkhu ativelaṁ kulāni upasaṅkamati.
Now at that time a certain junior mendicant went to visit families too often.
ตเมนํ ภิกฺขู เอวมาหํสุ✎ ร่าง
Tamenaṁ bhikkhū evamāhaṁsu:
The mendicants said to him,
มา อายสฺมา อติเวลํ กุลานิ อุปสงฺกมีติ ฯ✎ ร่าง
“māyasmā ativelaṁ kulāni upasaṅkamī”ti.
“Venerable, don’t go to visit families too often.”
โส ภิกฺขูหิ วุจฺจมาโน
เอวมาห✎ ร่าง
So bhikkhu bhikkhūhi vuccamāno evamāha:
But that mendicant, when spoken to by the mendicants, said this,
อิเม หิ นาม เถรา ภิกฺขู กุลานิ อุปสงฺกมิตพฺพํ
มญฺญิสฺสนฺติ กิมงฺคํ ปนาหนฺติ ฯ✎ ร่าง
“ime hi nāma therā bhikkhū kulāni upasaṅkamitabbaṁ maññissanti, kimaṅgaṁ panāhan”ti?
“But these senior mendicants think they can go to visit families, so why can’t I?”
อถ โข สมฺพหุลา ภิกฺขู
เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา
เอกมนฺตํ นิสีทึสุ ฯ เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ
เอตทโวจุํ✎ ร่าง
Atha kho sambahulā bhikkhū yena bhagavā tenupasaṅkamiṁsu; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdiṁsu. Ekamantaṁ nisinnā kho te bhikkhū bhagavantaṁ etadavocuṁ:
And then several mendicants went up to the Buddha, bowed, sat down to one side, and told him what had happened. The Buddha said:
อ้างอิงPTS 2.269
อิธ ภนฺเต อญฺญตโร นโว ภิกฺขุ อติเวลํ กุลานิ
อุปสงฺกมติ✎ ร่าง
“idha, bhante, aññataro navo bhikkhu ativelaṁ kulāni upasaṅkamati.
ตเมนํ ภิกฺขู เอวมาหํสุ✎ ร่าง
Tamenaṁ bhikkhū evamāhaṁsu:
มา อายสฺมา อติเวลํ
กุลานิ อุปสงฺกมีติ✎ ร่าง
‘māyasmā ativelaṁ kulāni upasaṅkamī’ti.
โส ภิกฺขูหิ วุจฺจมาโน เอวมาห✎ ร่าง
So bhikkhu bhikkhūhi vuccamāno evamāha:
อิเม หิ
นาม เถรา ภิกฺขู กุลานิ อุปสงฺกมิตพฺพํ มญฺญิสฺสนฺติ กิมงฺคํ
ปนาหนฺติ ฯ✎ ร่าง
‘ime hi nāma therā bhikkhū kulāni upasaṅkamitabbaṁ maññissanti, kimaṅgaṁ panāhan’”ti.