เนื้อความทั้งข้อ
[๑๖๒๙] ดูกรมหาบพิตร อุบาสกผู้มีปัญญา ครั้นปลอบอุบาสกผู้มีปัญญา ผู้ป่วย
ได้รับทุกข์ เป็นไข้หนัก ด้วยธรรมเป็นที่ตั้งแห่งความเบาใจ ๔ ประการนี้แล้ว พึงถามอย่างนี้
ว่า ท่านมีความห่วงใยในมารดาและบิดาอยู่หรือ? ถ้าเขากล่าวอย่างนี้ว่า เรายังมีความห่วงใย
ในมารดาและบิดาอยู่ อุบาสกนั้นพึงกล่าวกะเขาอย่างนี้ว่า ท่านผู้เช่นกับเรา ซึ่งมีความตายเป็น
ธรรมดา ถ้าแม้ท่านจักกระทำความห่วงใยในมารดาและบิดา ก็จักตายไป ถ้าแม้ท่านจักไม่กระทำ
ความห่วงใยในมารดาและบิดา ก็จักตายไปเหมือนกัน ขอท่านจงละความห่วงใยในมารดาและ
บิดาของท่านเสียเถิด ถ้าเขากล่าวอย่างนี้ว่า เราละความห่วงใยในมารดาและบิดาของเราแล้ว.
สปฺปญฺเญน มหานาม อุปาสเกน สปฺปญฺโญ อุปาสโก
อาพาธิโก ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน อิเมหิ จตูหิ อสฺสาสนิเยหิ
ธมฺเมหิ อสฺสาเสตฺวา เอวมสฺส วจนีโย✎ ร่าง
Sappaññena, mahānāma, upāsakena sappañño upāsako ābādhiko dukkhito bāḷhagilāno imehi catūhi assāsanīyehi dhammehi assāsetvā evamassa vacanīyo:
When a wise lay follower has put at ease another wise lay follower who is sick, suffering, gravely ill with these four consolations, they should say:
อ้างอิงPTS 5.409 · สยามรัฐ 19.515
อตฺถายสฺมโต มาตาปิตูสุ
อเปกฺขาติ ฯ✎ ร่าง
‘atthāyasmato mātāpitūsu apekkhā’ti?
‘Are you concerned for your mother and father?’
โส เจ เอวํ วเทยฺย✎ ร่าง
So ce evaṁ vadeyya:
If they reply,
อตฺถิ เม มาตาปิตูสุ อเปกฺขาติ ฯ
โส เอวมสฺส วจนีโย✎ ร่าง
‘atthi me mātāpitūsu apekkhā’ti, so evamassa vacanīyo:
‘I am,’ they should say:
อายสฺมา ๓- โข มาริโส มรณธมฺโม✎ ร่าง
‘āyasmā kho māriso maraṇadhammo.
‘But sir, it’s your nature to die.
สเจปายสฺมา มาตาปิตูสุ อเปกฺขํ กริสฺสติ มริสฺสเตว✎ ร่าง
Sacepāyasmā mātāpitūsu apekkhaṁ karissati, marissateva;
Whether or not you are concerned for your mother and father,
โน
@เชิงอรรถ: ๑ ม. ปเนตํ ฯ ยุ. น โข เต เอตํ ฯ ๒ ยุ. อเวจฺจปฺปสาเทน ฯ ๓ ยุ. อายสฺมาปิ ฯ
เจปายสฺมา มาตาปิตูสุ อเปกฺขํ กริสฺสติ มริสฺสเตว✎ ร่าง
no cepāyasmā mātāpitūsu apekkhaṁ karissati, marissateva.
you will die anyway.
สาธายสฺมา
ยา เต มาตาปิตูสุ อเปกฺขา ตํ ปชหาติ ฯ✎ ร่าง
Sādhāyasmā, yā te mātāpitūsu apekkhā taṁ pajahā’ti.
It would be good to give up concern for your mother and father.’
โส เจ เอวํ วเทยฺย✎ ร่าง
So ce evaṁ vadeyya:
If they reply,
ยา เม มาตาปิตูสุ อเปกฺขา สา ปหีนาติ ฯ✎ ร่าง
‘yā me mātāpitūsu apekkhā sā pahīnā’ti, so evamassa vacanīyo:
‘I have given up concern for my mother and father,’ they should say: