เล่ม ๒๕ — ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ–ธรรมบท–อุทาน–อิติวุตตก–สุตตนิบาต ข้อ 106

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๐๖] ลำดับนั้นแล ภิกษุเหล่านั้นเล่าเรียนคาถานี้ในสำนักของพระผู้มี- *พระภาคแล้ว ย่อมโต้ตอบพวกมนุษย์ผู้ที่เห็นภิกษุทั้งหลายแล้วด่า บริภาษ ขึ้งเคียด เบียดเบียนด้วยวาจาอันหยาบคาย มิใช่ของสัตบุรุษ ด้วยคาถานี้ว่า คนที่พูดไม่จริง หรือคนที่กระทำบาปกรรม แล้วพูดว่า มิได้ ทำ ย่อมเข้าถึงนรก คนแม้ทั้งสองพวกนั้นมีกรรมเลวทราม ละไปแล้ว ย่อมเป็นผู้เสมอกันในโลกหน้า ฯ

ud4.8:13.1 #

อถ โข เต ภิกฺขู ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ ปริยาปุณิตฺวา เย มนุสฺสา ภิกฺขู ทิสฺวา อสพฺภาหิ ผรุสาหิ วาจาหิ อกฺโกสนฺติ ปริภาสนฺติ โรสนฺติ วิเหสนฺติ เต อิมาย คาถาย ปฏิโจทนฺติ✎ ร่าง

Atha kho te bhikkhū bhagavato santike imaṁ gāthaṁ pariyāpuṇitvā ye manussā bhikkhū disvā asabbhāhi pharusāhi vācāhi akkosanti paribhāsanti rosanti vihesanti te imāya gāthāya paṭicodenti:

The mendicants memorized that verse in the Buddha’s presence, then used it to respond to those critics.

อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 47.120

ud4.8:14.1 #

อภูตวาที นิรยํ อุเปติ✎ ร่าง

“Abhūtavādī nirayaṁ upeti,

ud4.8:14.2 #

โย วาปิ กตฺวา น กโรมีติ จาห✎ ร่าง

Yo vāpi katvā na karomi cāha;

ud4.8:14.3 #

อุโภปิ เต เปจฺจ สมา ภวนฺติ✎ ร่าง

Ubhopi te pecca samā bhavanti,

ud4.8:14.4 #

นิหีนกมฺมา มนุชา ปรตฺถาติ ฯ✎ ร่าง

Nihīnakammā manujā paratthā”ti.