อถ โข ภควา เกณิยํ ชฏิลํ อิมาหิ คาถาหิ อนุโมทิตฺวา
อุฏฺฐายาสนา ปกฺกามิ ฯ✎ ร่าง
Atha kho bhagavā keṇiyaṁ jaṭilaṁ imāhi gāthāhi anumoditvā uṭṭhāyāsanā pakkāmi.
When the Buddha had expressed his appreciation to Keṇiya the matted-hair ascetic with these verses, he rose from his seat and left.
อ้างอิงPTS 112 · สยามรัฐ 25.447 · พุทธชยันตี 25.180
อถ โข อายสฺมา เสโล สปริโส เอโก
วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต น จิรสฺเสว
ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ
ปพฺพชนฺติ ตทนุตฺตรํ พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ
อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสิ ขีณา ชาติ วุสิตํ
พฺรหฺมจริยํ กตํ กรณียํ นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ อพฺภญฺญาสิ ฯ✎ ร่าง
Atha kho āyasmā selo sapariso eko vūpakaṭṭho appamatto ātāpī pahitatto viharanto nacirasseva …pe…
Then Venerable Sela and his assembly, living alone, withdrawn, diligent, keen, and resolute, soon realized the supreme end of the spiritual path in this very life. They lived having achieved with their own insight the goal for which gentlemen rightly go forth from the lay life to homelessness.
อญฺญตโร โข ปนายสฺมา เสโล สปริโส อรหตํ อโหสิ ฯ✎ ร่าง
aññataro kho panāyasmā selo sapariso arahataṁ ahosi.
And Venerable Sela together with his assembly became perfected.
อถ
โข อายสฺมา เสโล สปริโส เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ อุปสงฺกมิตฺวา
เอกํสํ จีวรํ กตฺวา เยน ภควา เตนญฺชลิมฺปณาเมตฺวา
ภควนฺตํ คาถาย ๑- อชฺฌภาสิ✎ ร่าง
Atha kho āyasmā selo sapariso yena bhagavā tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā ekaṁsaṁ cīvaraṁ katvā yena bhagavā tenañjaliṁ paṇāmetvā bhagavantaṁ gāthāya ajjhabhāsi:
Then Sela with his assembly went to see the Buddha. He arranged his robe over one shoulder, raised his cupped palms toward the Buddha, and said:
ยนฺตํ สรณมาคมฺม✎ ร่าง
“Yaṁ taṁ saraṇamāgamha,
“This is the eighth day since
อิโต อฏฺฐมิ จกฺขุมา✎ ร่าง
Ito aṭṭhami cakkhuma;
we went for refuge, O Clear-eyed One.
สตฺตรตฺเตน ภควา✎ ร่าง
Sattarattena bhagavā,
In these seven days, Blessed One,
ทนฺตมฺหา ๔- ตว สาสเน ฯ✎ ร่าง
Dantamha tava sāsane.
we’ve become tamed in your teaching.
ตุวํ พุทฺโธ ตุวํ สตฺถา✎ ร่าง
Tuvaṁ buddho tuvaṁ satthā,
You are the Buddha, you are the Teacher,
ตุวํ มาราภิภู มุนิ✎ ร่าง
Tuvaṁ mārābhibhū muni;
you are the sage who has overcome Māra;
ตุวํ อนุสเย ๕- เฉตฺวา✎ ร่าง
Tuvaṁ anusaye chetvā,
you have cut off the underlying tendencies,
ติณฺโณ ตาเรสิมํ ปชํ✎ ร่าง
Tiṇṇo tāresimaṁ pajaṁ.
you’ve crossed over, and you bring humanity across.
อุปธี เต สมติกฺกนฺตา✎ ร่าง
Upadhī te samatikkantā,
You have transcended attachments,
อาสวา เต ปทาลิตา✎ ร่าง
Āsavā te padālitā;
your defilements are shattered;
สีโหสิ อนุปาทาโน✎ ร่าง
Sīhosi anupādāno,
you are a lion, free of grasping,
ปหีนภยเภรโว✎ ร่าง
Pahīnabhayabheravo.
with fear and dread given up.
ภิกฺขโว ติสตา อิเม✎ ร่าง
Bhikkhavo tisatā ime,
These three hundred mendicants
อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 48.171
ติฏฺฐนฺติ ปญฺชลีกตา✎ ร่าง
Tiṭṭhanti pañjalīkatā;
stand with cupped palms raised.
ปาเท วีร ปสาเรหิ✎ ร่าง
Pāde vīra pasārehi,
Stretch out your feet, great hero:
นาคา วนฺทนฺตุ สตฺถุโนติ ฯ✎ ร่าง
Nāgā vandantu satthuno”ti.
let these giants bow to the Teacher.”
เสลสุตฺตํ สตฺตมํ ฯ✎ ร่าง
Selasuttaṁ sattamaṁ.
สุตฺตนิปาเต ตติยสฺส มหาวคฺคสฺส อฏฺฐมํ✎ ร่าง
Sutta Nipāta 3.8
Anthology of Discourses 3.8
สลฺลสุตฺตํ✎ ร่าง
Sallasutta
The Dart