เอวมฺเม สุตํ ฯ เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ
วิหรติ ปุพฺพาราเม มิคารมาตุ ปาสาเท ฯ✎ ร่าง
ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati pubbārāme migāramātupāsāde.
At one time the Buddha was staying near Sāvatthī in the stilt longhouse of Migāra’s mother in the Eastern Monastery.
เตน โข ปน สมเยน
ภควา ตทหุโปสเถ ปณฺณรเส ปุณฺณาย ปุณฺณมาย รตฺติยา
ภิกฺขุสงฺฆปริวุโต อพฺโภกาเส นิสินฺโน โหติ ฯ✎ ร่าง
Tena kho pana samayena bhagavā tadahuposathe pannarase puṇṇāya puṇṇamāya rattiyā bhikkhusaṅghaparivuto abbhokāse nisinno hoti.
Now, at that time it was the sabbath—the full moon on the fifteenth day—and the Buddha was sitting in the open surrounded by the Saṅgha of monks.
อถ โข ภควา
ตุณฺหีภูตํ ตุณฺหีภูตํ ภิกฺขุสงฺฆํ อนุวิโลเกตฺวา ภิกฺขู อามนฺเตสิ✎ ร่าง
Atha kho bhagavā tuṇhībhūtaṁ tuṇhībhūtaṁ bhikkhusaṅghaṁ anuviloketvā bhikkhū āmantesi:
Then the Buddha looked around the Saṅgha of mendicants, who were so very silent. He addressed them:
เย เต ภิกฺขเว กุสลา ธมฺมา อริยา นิยฺยานิกา
สมฺโพธิคามิโน ๒- เตสํ โว ภิกฺขเว กุสลานํ ธมฺมานํ อริยานํ นิยฺยานิกานํ
สมฺโพธิคามีนํ กา อุปนิสา สวนายาติ อิติ เจ ภิกฺขเว ปุจฺฉิตาโร
อสฺสุ เต เอวมสฺสุ วจนียา✎ ร่าง
“‘Ye te, bhikkhave, kusalā dhammā ariyā niyyānikā sambodhagāmino, tesaṁ vo, bhikkhave, kusalānaṁ dhammānaṁ ariyānaṁ niyyānikānaṁ sambodhagāmīnaṁ kā upanisā savanāyā’ti, iti ce, bhikkhave, pucchitāro assu, te evamassu vacanīyā:
“Suppose, mendicants, they questioned you thus: ‘There are skillful teachings that are noble, emancipating, and lead to awakening. What is the real reason for listening to such teachings?’ You should answer:
ยาวเทว ทฺวยตานํ ธมฺมานํ ยถาภูตํ
ญาณายาติ✎ ร่าง
‘yāvadeva dvayatānaṁ dhammānaṁ yathābhūtaṁ ñāṇāyā’ti.
‘Only so as to truly know the pairs of teachings.’
กิญฺจ ทฺวยตํ วเทถ✎ ร่าง
Kiñca dvayataṁ vadetha?
And what pairs do they speak of?
อิทํ ทุกฺขํ อยํ ทุกฺขสมุทโยติ อยเมกานุปสฺสนา✎ ร่าง
Idaṁ dukkhaṁ, ayaṁ dukkhasamudayoti ayamekānupassanā.
‘This is suffering; this is the origin of suffering’: this is the first contemplation.
อ้างอิงสยามรัฐ 25.474
อยํ
ทุกฺขนิโรโธ อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทาติ อยํ ทุติยานุปสฺสนา✎ ร่าง
Ayaṁ dukkhanirodho, ayaṁ dukkhanirodhagāminī paṭipadāti, ayaṁ dutiyānupassanā.
‘This is the cessation of suffering; this is the practice that leads to the cessation of suffering’: this is the second contemplation.
เอวํ
สมฺมาทฺวยตานุปสฺสิโน ภิกฺขเว ภิกฺขุโน อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส
วิหรโต ทฺวินฺนํ ผลานํ อญฺญตรํ ผลํ ปาฏิกงฺขํ✎ ร่าง
Evaṁ sammā dvayatānupassino kho, bhikkhave, bhikkhuno appamattassa ātāpino pahitattassa viharato dvinnaṁ phalānaṁ aññataraṁ phalaṁ pāṭikaṅkhaṁ—
When a mendicant meditates rightly contemplating a pair of teachings in this way—diligent, keen, and resolute—they can expect one of two results:
ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญา สติ
@เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. โมนมชฺชคา ฯ ๒ ม. ยุ. สมฺโพธคามิโน ฯ
วา อุปาทิเสเส อนาคามิตาติ ฯ✎ ร่าง
diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā”ti.
enlightenment in this very life, or if there’s residue left behind, non-return.”
อิทมโวจ ภควา✎ ร่าง
Idamavoca bhagavā.
That is what the Buddha said.
อิทํ วตฺวาน สุคโต
อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา✎ ร่าง
Idaṁ vatvāna sugato athāparaṁ etadavoca satthā:
Then the Holy One, the Teacher, went on to say: