เล่ม ๒๖ — ขุททกนิกาย วิมานวัตถุ–เปตวัตถุ–เถรคาถา–เถรีคาถา ข้อ 311

เนื้อความทั้งข้อ

[๓๑๑] ขณะทั้งหลายย่อมล่างพ้นบุคคล ผู้สละการงานโดยอ้างเลศว่า เวลานี้ หนาวนัก ร้อนนัก เย็นนัก ก็ผู้ใดเมื่อทำกิจของลูกผู้ชาย ไม่สำคัญ ความหนาวและร้อนยิ่งไปกว่าหญ้า ผู้นั้นย่อมไม่เสื่อมจากความสุข เรา จักแหวกหญ้าแพรก หญ้าคา หญ้าดอกเลา แฝก หญ้าปล้อง และ หญ้ามุงกระต่ายด้วยอก พอกพูนวิเวก.

thag3.5:0.3 #

—

Paṭhamavagga

Chapter One

thag3.5:0.4 #

—

Mātaṅgaputtattheragāthā

Mātaṅgaputta

thag3.5:1.1 #

อติสีตํ อติอุณฺหํ✎ ร่าง

“Atisītaṁ atiuṇhaṁ,

“It’s too cold, too hot,

thag3.5:1.2 #

อติสายมิทํ อหุ✎ ร่าง

atisāyamidaṁ ahu;

too late,” they say.

thag3.5:1.3 #

อิติ วิสฏฺฐกมฺมนฺเต✎ ร่าง

Iti vissaṭṭhakammante,

When the young neglect their work like this,

thag3.5:1.4 #

ขณา อจฺเจนฺติ มาณเว ฯ✎ ร่าง

khaṇā accenti māṇave.

opportunities pass them by.

thag3.5:2.1 #

โย จ สีตญฺจ อุณฺหญฺจ✎ ร่าง

Yo ca sītañca uṇhañca,

But one who considers heat and cold

thag3.5:2.2 #

ติณา ภิยฺโย น มญฺญติ✎ ร่าง

tiṇā bhiyyo na maññati;

as no more than blades of grass—

thag3.5:2.3 #

กรํ ปุริสกิจฺจานิ✎ ร่าง

Karaṁ purisakiccāni,

he does his duties as a man,

thag3.5:2.4 #

โส สุขา น วิหายติ ฯ✎ ร่าง

so sukhā na vihāyati.

and his happiness never fails.

thag3.5:3.1 #

ทพฺพํ กุสํ โปฏกิลํ✎ ร่าง

Dabbaṁ kusaṁ poṭakilaṁ,

With my chest I’ll thrust aside

thag3.5:3.2 #

อุสีรํ มุญฺชปพฺพชํ✎ ร่าง

usīraṁ muñjapabbajaṁ;

the grasses, vines, and creepers,

thag3.5:3.3 #

อุรสา ปนุทหิสฺสามิ✎ ร่าง

Urasā panudissāmi,

and foster seclusion.

thag3.5:3.4 #

วิเวกมนุพฺรูหยนฺติ ฯ✎ ร่าง

vivekamanubrūhayan”ti.

thag3.5:3.5 #

มาตงฺคปุตฺโต เถโร ฯ✎ ร่าง

… Mātaṅgaputto thero ….

thag3.6:0.1 #

—

Theragāthā 3.6

Verses of the Senior Monks 3.6