สารบัญ › เล่ม ๒๗ — ขุททกนิกาย ชาดก ๑ (เอก–ติงสนิบาต) › ข้อ 102
‹ กลับ
ปัณณิกชาดก
เล่ม ๒๗ — ขุททกนิกาย ชาดก ๑ (เอก–ติงสนิบาต) · ข้อ 102 · ขุ.ชา.๑. ๒๗/๖๗๗ ↗
‹ ข้อ 101 ข้อ 103 ›
👁 การแสดงผล ▾
แตะเพื่อเปิด/ปิดแต่ละส่วน
เนื้อความทั้งข้อ
[๑๐๒] ผู้ใดเมื่อดิฉันได้รับทุกข์พึงเป็นที่พึ่งได้ ผู้นั้นคือบิดาของดิฉันกลับมาทำ ความประทุษร้ายแก่ดิฉันในป่า ดิฉันจะคร่ำครวญถึงใครในกลางป่า ผู้ใด ควรจะเป็นที่พึ่งของดิฉัน ผู้นั้นกลับมาทำกรรมอย่างสาหัส.
เทียบรายประโยค (9 ประโยค)
ja102:1.1 #
โย ทุกฺขผุฏฺฐาย ภเวยฺย ตาณํ✎ ร่าง
“Yo dukkhaphuṭṭhāya bhaveyya tāṇaṁ,
อ้างอิงPTS 1.412
ja102:1.2 #
โส เม ปิตา ทุพฺภิ ๒- วเน กโรติ✎ ร่าง
So me pitā dubbhi vane karoti;
ja102:1.3 #
สา กสฺส กนฺทามิ วนสฺส มชฺเฌ✎ ร่าง
Sā kassa kandāmi vanassa majjhe,
ja102:1.4 #
โย ตายิตา โส สหสา ๓- กโรตีติ ฯ✎ ร่าง
Yo tāyitā so sahasaṁ karotī”ti.
ja102:2.1 #
ปณฺณิกชาตกํ ทุติยํ ฯ✎ ร่าง
Paṇṇikajātakaṁ dutiyaṁ.
ja103:0.1 #
—
Jātaka
ja103:0.2 #
—
Ekakanipāta
ja103:0.3 #
—
Parosatavagga
ja103:0.4 #
เวริชาตกํ✎ ร่าง
3. Verijātaka
‹ กลับสารบัญ เล่ม ๒๗ — ขุททกนิกาย ชาดก ๑ (เอก–ติงสนิบาต)
ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน