เนื้อความทั้งข้อ
[๒๕๐๕] ข้าพเจ้าเป็นพระราชาใหญ่กว่าชนชาวมคธ มีนามว่า ทุยโยธนะ มี
อานุภาพมาก ทราบชัดว่า ชีวิตเป็นของน้อยไม่เที่ยง มีความแปรปรวนไป
เป็นธรรมดา. จึงเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส ได้ให้ข้าวและน้ำเป็นทานอัน
ไพบูลย์โดยเคารพ วังของข้าพเจ้าในครั้งนั้นเป็นดุจบ่อน้ำ สมณพราหมณ์
ทั้งหลายก็อิ่มหนำสำราญในที่นั้น. ข้าพเจ้าได้ให้ดอกไม้ ของหอม
เครื่องลูบไล้ ประทีบ ยวดยาน ที่พัก ผ้านุ่งห่ม ที่นอน และข้าวน้ำ
เป็นทานโดยเคารพ. นั่นเป็นพรต และเป็นพรหมจรรย์ของข้าพเจ้า นี้
เป็นวิบากแห่งกรรมนั้น ที่ข้าพเจ้าประพฤติดีแล้ว ข้าพเจ้าได้วิมานอันมี
ภักษาหารเพียงพอ มีข้าวน้ำมากมาย เพราะวัตรและพรหมจรรย์นั้นแล.
ราชา อโหสึ มคธานมิสฺสโร✎ ร่าง
‘Rājā ahosiṁ magadhānamissaro,
อ้างอิงPTS 5.172
ทุยฺโยธโน นาม มหานุภาโว✎ ร่าง
Duyyodhano nāma mahānubhāvo;
โส อิตฺตรํ ชีวิตํ สํวิทิตฺวา✎ ร่าง
So ittaraṁ jīvitaṁ saṁviditvā,
อสสฺสตํ วิปริณามธมฺมํ ฯ✎ ร่าง
Asassataṁ vipariṇāmadhammaṁ.
อนฺนญฺจ ปานญฺจ ปสนฺนจิตฺโต✎ ร่าง
Annañca pānañca pasannacitto,
สกฺกจฺจ ทานํ วิปุลํ อทาสึ✎ ร่าง
Sakkacca dānaṁ vipulaṁ adāsiṁ;
โอปานภูตํ เม ฆรํ ตทาสิ✎ ร่าง
Opānabhūtaṁ me gharaṁ tadāsi,
สนฺตปฺปิตา สมณพฺราหฺมณา จ ฯ✎ ร่าง
Santappitā samaṇabrāhmaṇā ca.
มาลญฺจ คนฺธญฺจ วิเลปนญฺจ✎ ร่าง
Mālañca gandhañca vilepanañca,
ปทีปยํ ยานมุปสฺสยญฺจ✎ ร่าง
Padīpiyaṁ yānamupassayañca;
อจฺฉาทนํ เสยฺยมถนฺนปานํ✎ ร่าง
Acchādanaṁ seyyamathannapānaṁ,
สกฺกจฺจ ทานานิ อทมฺห ตตฺถ ฯ✎ ร่าง
Sakkacca dānāni adamha tattha.
ตํ เม วตํ ตํ ปน พฺรหฺมจริยํ✎ ร่าง
Taṁ me vataṁ taṁ pana brahmacariyaṁ,
ตสฺส สุจิณฺณสฺส อยํ วิปาโก✎ ร่าง
Tassa suciṇṇassa ayaṁ vipāko;
เตเนว เม ลทฺธมิทํ วิมานํ✎ ร่าง
Teneva me laddhamidaṁ vimānaṁ,
ปหูตภกฺขํ พหุอนฺนปานํ ฯ✎ ร่าง
Pahūtabhakkhaṁ bahuannapānaṁ;