สารบัญ › เล่ม ๒๗ — ขุททกนิกาย ชาดก ๑ (เอก–ติงสนิบาต) › ข้อ 366
‹ กลับ
สุกชาดก
เล่ม ๒๗ — ขุททกนิกาย ชาดก ๑ (เอก–ติงสนิบาต) · ข้อ 366 · ขุ.ชา.๑. ๒๗/๒๐๓๒ ↗
‹ ข้อ 365 ข้อ 367 ›
👁 การแสดงผล ▾
แตะเพื่อเปิด/ปิดแต่ละส่วน
เนื้อความทั้งข้อ
[๓๖๖] เพราะฉะนั้น ความเป็นผู้รู้จักประมาณ คือ ความไม่หลงติดอยู่ใน โภชนะ เป็นความดี ด้วยว่า บุคคลใด ไม่รู้จักประมาณ ย่อมจมลงใน อบายทั้ง ๔ บุคคลผู้รู้จักประมาณแล ย่อมไม่จมลงในอบาย ๔.
เทียบรายประโยค (9 ประโยค)
ja255:3.1 #
ตสฺมา มตฺตญฺญุตา สาธุ✎ ร่าง
Tasmā mattaññutā sādhu,
ja255:3.2 #
โภชนสฺมึ อคิทฺธิตา✎ ร่าง
bhojanasmiṁ agiddhatā;
ja255:3.3 #
อมตฺตญฺญู หิ สีทนฺติ✎ ร่าง
Amattaññū hi sīdanti,
ja255:3.4 #
มตฺตญฺญูว ๔- น สีทเรติ ฯ✎ ร่าง
mattaññū ca na sīdare”ti.
ja255:4.1 #
สุกชาตกํ ปญฺจมํ ฯ✎ ร่าง
Sukajātakaṁ pañcamaṁ.
ja256:0.1 #
ช✎ ร่าง
Jātaka
ja256:0.2 #
—
Tikanipāta
ja256:0.3 #
—
Saṅkappavagga
ja256:0.4 #
รูทปานชาตกํ✎ ร่าง
6. Jarūdapānajātaka
‹ กลับสารบัญ เล่ม ๒๗ — ขุททกนิกาย ชาดก ๑ (เอก–ติงสนิบาต)
ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน