เนื้อความทั้งข้อ
[๙๑๓] ปุณณกยักษ์นั้น ได้เหาะไปสู่กรุงราชคฤห์อันน่ารื่นรมย์ยิ่งนัก
เป็นนครของพระเจ้าอังคราช อันพวกข้าศึกไม่กล้าเข้าใกล้
มีภักษาหาร และข้าวน้ำมากมาย ดังมสักกสารภพของท้าว
วาสวะ เป็นนครกึกก้องด้วยหมู่นกยูงและนกกระเรียน
อื้ออึงด้วยฝูงนกต่างๆ ชนิด เป็นที่เสพอาศัยของฝูงทิชาชาติ
มีนกต่างๆ ส่งเสียงร้องอยู่อึงมี่ ภูมิภาคราบเรียบ ดารดาษ
ไปด้วยบุปผชาติดังขุนเขาหิมวันต์ ปุณณกยักษ์นั้น ขึ้นสู่
วิบุลบรรพตอันเป็นภูเขาศิลาล้วน เป็นที่อาศัยอยู่ของหมู่
กินนรเที่ยวแสวงหาแก้วมณีดวงประเสริฐอยู่ ได้เห็นดวง
แก้วมณีนั้น ณ ท่ามกลางยอดภูเขา ฯ
โส อคมา ราชคหํ สุรมฺมํ✎ ร่าง
So aggamā rājagahaṁ surammaṁ,
อ้างอิงสยามรัฐ 28.322
องฺคสฺส รญฺโญ นครํ ทุราสทํ ๑-
พ✎ ร่าง
Aṅgassa rañño nagaraṁ durāyutaṁ;
หูตภกฺขํ พหุอนฺนปานํ✎ ร่าง
Pahūtabhakkhaṁ bahuannapānaṁ,
มสกฺกสารํ วิย วาสวสฺส ฯ✎ ร่าง
Masakkasāraṁ viya vāsavassa.
มยูรโกญฺจคณสงฺฆุฏฺฐํ✎ ร่าง
Mayūrakoñcāgaṇasampaghuṭṭhaṁ,
อ้างอิงPTS 6.272
ทิชาภิฆุฏฺฐํ ทิชสงฺฆเสวิตํ✎ ร่าง
Dijābhighuṭṭhaṁ dijasaṅghasevitaṁ;
นานาสกุณาภิรุทํ สุวงฺคณํ✎ ร่าง
Nānāsakuntābhirudaṁ suvaṅgaṇaṁ,
ปุปฺผาภิกิณฺณํ หิมวํว ปพฺพตํ ฯ✎ ร่าง
Pupphābhikiṇṇaṁ himavaṁva pabbataṁ.
โส ปุณฺณโก เวปุลมาภิรุยฺห✎ ร่าง
So puṇṇako vepulamābhirūhi,
สิลุจฺจยํ กึปุริสานุจิณฺณํ✎ ร่าง
Siluccayaṁ kimpurisānuciṇṇaṁ;
อนฺเวสมาโน มณิรตนํ อุฬารํ✎ ร่าง
Anvesamāno maṇiratanaṁ uḷāraṁ,
ตมทฺทส ปพฺพตกูฏมชฺเฌ ฯ✎ ร่าง
Tamaddasā pabbatakūṭamajjhe.